MaggiDan.com

Er klárlega best af öllum íslenskum myndum sem gerðar hafa verið. (Og ég hef séð… sem eru reyndar skammarlega fáar…)
Handritið er gott; fyrirsjáanlegt á köflum en kemur þvílíkt á óvart líka. Ég veit varla hvað ég á að segja um leikstjórn, þar sem ég er ekki glöggur í að sjá mark leikstjóra á myndum. Myndin er allavega vel þétt, vinnslan, leikur og allt sem tengist myndinni er það besta sem ég hef séð hingað til. Oftast finnst mér íslenskir leikarar ekki góðir, ég veit ekki hvað það er, en mér finnst þeir alltaf ósannfærandi. Eins og þeim finnist óþægilegt að leika hlutverkið sitt. Leikurinn var framúrskarandi hjá öllum í myndinni, meira að segja Jörundur Ragnarsson (Daníel í Nætur- & Dagvaktinni) var sannfærandi í sínu hlutverki. Baltasar Kormákur og Ingvar Sigurðsson eru með betri leikurum Íslands að mínu mati (ásamt Hilmi Snæ, og jafnframt frægustu kannski). Ég hef ekkert vansagt um þá félaga.

Kjánahrollurinn gerði ekki vart við sig, eins og í Kaldri Slóð þar sem slæmur leikur var allsráðandi. Mér finnst Reykjavík-Rotterdam sýna að Íslendingar eiga heimsklassa kvikmyndagerðarmenn. Við megum vera stolt af þessari mynd.

Rating:

Í gær þegar ég vaknaði horfði ég á myndina [REC] frá árinu 2007. Myndin er spænsk og hafði fengið góða dóma. Ég er búinn að eiga hana í talsverðan tíma inni á flakkaranum, en ákvað að horfa á hana í gær fyrst það var komin amerísk endurgerð af henni í bíó hérna sem ég fór á í gærkvöldi. Sú mynd þótti fín skv. dómum sem ég hafði lesið.

Að horfa á myndir á tungumáli sem ég skil ekki truflar mig ekki. Oft finnst mér það einmitt gera myndirnar meira spennandi og betri. [REC] er hrollvekja af bestu gerð. Framkvæmdin á henni var frábær, hún er á þá leið að verið er að gera heimildarþátt um slökkviliðið af tveimur manneskjum; myndatökumanninum og þáttastjórnandanum. Svipað og Cloverfield, nema þessi mynd var actually góð og vel gerð. Slökkviliðið fer í útkall vegna einhverra veikinda og þáttagerðarliðið fær að fara með í útkallið. Allan tímann sjáum við atburðina bara gerast út um þessa einu myndavél, og missum við út parta þegar myndatökumaðurinn slekkur á vélinni eða skoðar myndefni á henni. Þrátt fyrir að missa úr brot úr svona, missum við auðvitað aldrei af neinu merkilegu fyrir framvinduna. Myndin var sjúklega spennandi, og hefði ég staðið hefði ég verið á tánum allan tímann! Hún rann auðveldlega í gegn og lítið mál að fylgja atburðarásinni eftir.

Það sem kom mér mest á óvart við amerísku útgáfuna var hversu nákvæmlega hún byrjaði á að fylgja upprunalegu myndinni eftir. Fyrstu fimmtán til tuttugu mínúturnar hefði hefði verið hægt að döbba. Meira að segja hét aðalpersónan það sama!
Eftir það fór myndin örlítið að breytast, en fylgdi hinni samt alveg ótrúlega vel eftir. Helsti munurinn á framvindunni er sá að í amerísku myndinni er útskýrt hver veikin er, en í spænsku myndinni er það lítið sem ekkert útskýrt - sem mér fannst kostur og eiga betur við.

[REC] var meira spennandi, reyndar gæti það verið að ég vissi oftast nákvæmlega hvað myndi gerast í Quarantine - samt brá mér nokkuð oft, og REC] hélt mér betur við efnið. Þegar ég horfði á Quarantine hugsaði ég oft “vá, djöfull gerðist þetta hratt, átti ég að ná þessu sem var að gerast?”, en í [REC] gerðist það aldrei.

Í heildina er [REC] mjög góð mynd og betri en Quarantine, þó svo að sú síðarnefnda sé langt frá því að vera léleg. Hvorug myndin mun valda þér vonbrigðum viljir þú láta þér bregða.

[REC] Rating:
Quarantine Rating:

Geri aðrir betur. Í gærkvöldi klukkan sex setti ég The Bourne Identity í tækið, klukkutíma eftir hana setti ég Supremacy í og klukkan ellefu byrjaði ég á Ultimatum og kláraði hana. Ég myndi ekkert eftir fyrstu tveimur myndunum, en þeirri þriðju mundi ég vel eftir enda tiltölulega stutt síðan ég sá hana. Það kom mér mjög á óvart hversu lélegri myndirnar voru núna. Í minningunni voru þær Rosalegar, með stóru R-i.

Fyrsta myndin var góð, en eins og gerist stundum með framhaldsmyndir skildi hún mann eftir í lausu lofti. Allar framhaldsmyndir verða að geta staðið sjálfar, það er skilyrði sem ég set.
Önnur myndin var í allt öðrum stíl, enda annar leikstjóri kominn. Hraðari myndataka, örari klippingar og meiri hasar. Það fannst mér draga myndina mest niður.
Sami galli fannst mér á þriðju myndinni, alltof örar klippingar. Myndin er samt svo fáránlega þétt, og atriðið með blaðamanninn á Waterloo stöðinni er svo geeeðveikt!

Mér fannst geðveikt að horfa á allar myndirnar í einu. Söguþráðurinn sjúklega flókinn og oft erfitt að fylgja eftir, en að horfa á þetta allt í röð meðan fyrri myndir voru enn í fersku minni gerðu myndirnar enn betri og heilsteyptari.

Langar að skrifa um nokkrar myndir sem ég er búinn að sjá nýlega, án þess að fara of ítarlega í hverja mynd fyrir sig.

Get Smart (2008) er ógeðslega fyndin. Okkur Örnu langaði í bíó, og valið stóð milli Get Smart og X-Files: I Want To Believe. Ég tók ákvörðun um að fara á þessa mynd, búinn að heyra að hún væri betri en maður ætti von á. Það var líka raunin, myndin er alveg sjúklega fyndin. Aumingja Arna þurfti að sitja við hliðina á mér alla myndin meðan ég grét úr mér augun af hlátri. Steve Carrell er svo fyndinn gæi. Mér finnst hann bara vera að sanna sig sem einn besti grínmyndaleikarinn í Hollywood. Geðveikur í Anchorman, mistök í Bruce Almighty þó (hélt mig fjarri Evan Almighty!), Little Miss Sunshine (aðeins of… eitthvað fyrir mig), Dan In Real Life (fyndnasta mynd seinasta árs?) og svo var hann náttúrulega The 40 Year Old Virgin.

Shoot ‘Em Up (2007) er svo snargeðveik mynd! Ógeðslega fyndin, óendanlega svöl og ótrúlegahallærisleg. Full af svo geðveikum kvótum. Shit.

Solkongen (2005) er alveg eðalgóð dönsk mynd. Horfði á aftur hana í dönskum kvikmyndaáfanga í skólanum (horfði á hana áður í skólanum) og hún var umtalsvert betri núna. Grínmynd án alls grínsins.

Tropic Thunder (2008) var allt öðruvísi en ég hafði ímyndað mér. Robbi bró laug aðeins að mér varðandi söguþráðinn (óviljandi) þannig að ég beið alla myndin eftir ákveðnum atburðum sem svo gerðist aldrei. Ekki það að það hafi skemmt myndina eitthvað. Myndin var þó ekki alveg jafn góð og ég átti von á, en húmorinn klikkaði ekki (enda Ben Stiller og Jack Black í henni).

Ég datt alveg óvart inn í Big Nothing (2006) meðan ég beið eftir Örnu. Myndin var á Stöð 2 og ég settist niður fyrir framan imbann og ætlaði ekki að geta farið út, enda mættum við aðeins seinna en planað var í partýið. Gat þó ekki klárað myndin þannig að ég þurfti að downloada henni. Þetta er mynd sem er full af pínlegum og fyndnum atburðum sem leiða eitt af öðru og koma öllum í klípu (ég hugsa alltaf um einhverja mynd þegar ég hugsa um þessa, þær eru í sama stíl en ég bara man ekki hvað hún heitir). Myndin er með David Schwimmer, sem leikur Ross í Friends, og Simon Pegg, sem leikur í Hot Fuzz. Ógeðslega góð mynd, mæli alveg hiklaust með henni.

Death Race (2008) hefur lélegan söguþráð, virkilega, virkilega lélegt plott og klippingin er til háborinnar skammar. Í kappakstrinum sjálfum er klippingin alltof hröð og maður nær ekki að fylgja neinu eftir. Jason Statham er það eina sem stendur upp úr í myndinni.
Ágætis húmor er í myndinni, en myndin er ekkert annað en sumarmynd sem gleymist, sem betur fer, fljótt.

Í vinnunni hef ég horft á bíómyndir og hlustað á tónlist til að láta tímann líða hraðar. Gerði það líka í allt fyrrasumar, þá horfði ég þó aðallega á myndir enda kerfið alltaf bilandi í fleiri tíma og þá dauður tími fyrir mig.
Núna er meira að gera þannig að ég fæ bara stuttar pásur og reyni að horfa á bíómyndir í tíu tíu mínútna pásum. Það gengur ekki alltaf vel. Á milli hlusta ég á tónlist meðan ég raða áfengi eða kössum á brettið.

Hins vegar varð dæmið flóknara um daginn, þá var bönnuð notkun á gemsum og “spilastokkum” á vörugólfinu, sökum þess að rekja má nokkur slys beint til notkunar á slíkum tækjum. Mér finnst það eðlilegt, en maður má heldur ekki hlusta á iPoda þegar maður er að raða á bretti inn í gámi, sem mér finnst fáránlegt og þess vegna fylgi ég því ekki. Ég hlusta aldrei, og hef aldrei gert, á iPodinn þegar ég er á lyftara enda geri ég mér grein fyrir hættunum þar.

Sennheiser tapparnir mínir mín biluðu um daginn, sambandsleysi kom í annað heyrnatólið og skyndilega dó hitt. Þannig að núna neyðist ég til að hlusta á kæft hljóð í öðru eyranu og ekkert í hinu. Það er handónýtt að hlusta á tónlist þannig, þannig að þá datt mér í hug podcasts, sem ég hef verið áskrifandi að lengi en hlustað sjaldan á; m.a. kvikmyndagagnrýni og 60 Mínútur (hljóðrásin einungis, engin mynd). Þetta er frábært í vinnunni, ég þarf að vísu að einbeita mér svolítið að því að hlusta því annars gleymi ég mér og þá eru liðnar kannski 30 sek og ég veit ekkert um hvað er verið að tala. Fyrst settu 60 Mínútur aðeins eina frétt úr hverjum þætti sem podcast, en núna setja þeir allan þáttinn. Ég elska 60 Mínútur, þeir láta tímann líða svo miklu hraðar. Ég er búinn að hlusta á ca tuttugu þætti á seinasta mánuðinum.

Hérna eru svo þeir tveir podcasts sem eru í uppáhaldi hjá mér:
FIlm Guide with Marc Fennell. Marc er ótrúlega góður kvikmyndagagnrýnandi, allir þættirnir hans eru tvær mínútur, +- 5 sekúndur. Hann hefur nokkra flokka í þáttunum. Helst er hann með gagnrýni, Movies with Marc, og fræðslu um ýmsar tegundir kvikmynda, ákveðna leikstjóra, leikara o.sv.frv., Marc’s Film Ed 101.
60 Minutes. Þarf ég að segja eitthvað um þá?

Úff. Hér kemur það.
Eins og eflaust einhverjir hafa tekið eftir hef ég beðið eftir The Dark Knight með óþreyju. Ég hef talið niður dagana, síðustu 20 daga. Í gærkvöldi fór ég klukkutíma fyrr, kl. 22, úr vinnunni til að vera fremstur í röðinni; eftir að hafa talið niður mínúturnar þangað til myndin hæfist sem var klukkan 23.10. Spenningurinn hjá mér var ótrúlegur þegar ég komst í bíóið. Ég var ekki fremstur í röðinni, en hún var ekki orðin löng heldur. Skömmu eftir að ég kem, sé ég strák uppdressaðan sem Jókerinn. Það er ekki eitthvað sem dregur úr spenningi mínum.
Samt gerði kvíði vart við sig líka. Hvað ef myndin yrði ekki jafn góð og ég vonaðist eftir? Tilfinningin var svipuð og ég upplifi skömmu fyrir flug – ótti við að deyja (í þessu tilfelli að myndin ylli mér vonbrigðum) en samt tilhlökkun að komast til útlanda.
Ég hef séð, held ég, allt sem tengist myndinni. Alla trailera, alla búta sem komnir voru á netið, skoða óljósar myndir af Two-Face. Myndin sameinar í þokkabót tvo af mínum uppáhaldsleikurum, Aaron Eckhart og Christian Bale. Ef Al Pacino hefði bara verið þarna einhversstaðar…

Þá að myndinni. Myndin er góð. Söguþráðurinn er ekki nógu sterkur. Borið saman við Batman Begins er sú mynd umtalsvert skemmtilegri og söguþráðurinn betri. Myndin er á þriðja tíma, en verður aldrei langdregin. Til þess er handritið bara of gott, það er aldrei dauður punktur í myndinni eða vandræðalega asnaleg samtöl. Plottið er ófyrirsjánlegt, jafnvel flókið fyrir ungu Batman aðdáendurna – allt að þrettán ára gamlir krakkar gætu átt erfitt með að fylgja myndinni eftir; enda er þetta alls ekki barnamynd, sbr. þessa og Batman Begins við allar aðrar ofurhetjumyndir hingað til, Spider-Man þrennuna, Fantastic Four tvennuna (guð, ekki láta það verða að þrennu) og nú nýlegast Hulk. Auk þess gæti Jókerinn haldið mér uppteknum klukkutímum saman.

Ef það er eitthvað sem ég vildi breyta þá væri það Katie Holmes og Maggie Gyllenhaal, báðar sem Rachel. Það fer í taugarnar á mér að sama manneskjan leiki ekki sömu persónuna í þessum myndum, en í staðinn fyrir að hafa Katie í þessari mynd vildi ég að Maggie hefði leikið Rachel í Batman Begins í staðinn. Maggie skilaði hlutverkinu á óaðfinnanlegan hátt. Einnig fannst mér Two-Face koma of seint inn í myndina.
Christian Bale, einn svalasti maður sem gengið hefur á þessari jörð, getur varla annað en staðið sig vel sem Batman en samt talar hann með þessari pirrandi rödd. Sem Bruce Wayne stendur hann sig hins vegar vel, geðveikt svalur milljarðamæringur sem mætir alltaf með mismunandi konur hvert sem hann fer. Ef maður er ríkur og frægur á maður aldrei að láta sjá sig í sama out-fittininu tvisvar; en í hans tilfelli – konum.
Restin af leikurunum er vel reynd; Michael Caine, Morgan Freeman, Aaron Eckhart (líklega sá óreyndasti), Gary Oldman og Heath Ledger.
Ég hef hugsað nákvæmlega það sama og allir aðrir um Heath. „Okei, hann er flottur í trailernum en strax komin Óskarsverðlauna-umræða um hlutverkið bara útaf hann dó? Kommon.“ Og ég veit hversu tilgangslaust það er að segja þetta (allavega þangað til fólk sér myndina), en mikið fokking andskoti fór hann vel með Jókerinn. Hann var, vægast, vægast, vægast sagt TRYLLTUR sem hann. Jafn geðveika, í orðsins fyllstu merkingu, frammistöðu hef ég aldrei séð. Túlkun hans á geðsjúkum glæpamanni var fullkomin og ástæða þess að myndin trónir í efsta sæti IMDB sem besta mynd allra tíma. Það eina sem þú hlærð að í myndinni eru atriði með Jókernum, og þau eru þó nokkur.

En að lokum að einkunninni. Það er það erfiðasta við myndina. Ég held ég hafi gefið það nógu sterklega í skyn að myndin er góð, en hún stóðst ekki allar mínar væntingar. Myndin var ekki nógu skemmtileg. Þessi er frekar svona… „alvöru“ mynd, í stíl við stórmyndir eins og American Gangster og Schindler‘s List, mynd sem situr í manni.
Einkunnin… 8/10 er of lítið fyrir myndina útaf hversu góð hún er en 9/10 er of hátt útaf „vonbrigðunum“ sem hún olli mér. Niðurstaðan er því 8.5, en þar sem mitt kerfi keyrir á sléttum tölum námundast þetta að 9/10.

Til hamingju Christopher Nolan fyrir að hafa sett nýjan staðal í gerð spennumynda.

Rating:

Ég fílaði Kalda Slóð. Myndin í heildina er góð, ef svo má að orði komast. Leikurinn er slappur hjá mörgum leikurum hennar; aðallega hjá Þresti Leó Gunnarssyni, aðalleikara myndarinnar. Þó held ég að það sé útaf handritinu sem byggir upp léleg samtöl sem gefa of mikið upp – ég meina, það talar enginn svona á Íslandi. Handritið er eins og enskt handrit hafi verið þýtt yfir á íslensku af þýðendunum hjá RÚV, ekki beint gömul íslenska heldur bara mál sem enginn talar nema þýðendurnir.
Leikararnir hafa sem sagt ekki mikið til að byggja á, en þar vega hæfileikar á móti. Enginn í myndinni nema Hjalti Rögnvaldsson, sem leikur Pétur, og hugsanlega Elva Ósk Ólafsdóttir, sem leikur Freyju, eru sannfærandi í hlutverkum sínum. Ekki einu sinni hin alþekkta Hollywood leikkona Aníta Briem stendur sig í sínu litla hlutverki.
Leikurinn er það sem dregur myndina niður, en það sem er best við myndina er að hún er íslensk. Myndin er mun íslenskari en Mýrin og það fílaði ég. Yfirlitsmyndir af Reykjavík, snjósleðar og jöklar, dauð hreindýr og mátulega lítil virkjun er það sem gerir myndin að því sem hún er.
Plottið er heldur ekki slæmt, Mýrin er of flókin og erfið að kvikmynda enda fannst mér erfitt að fylgja henni eftir en Köld Slóð er mátulega létt.
– Maður finnst látinn í virkjun fyrir norðan og er dauðsfallið stimplað sem slys, sonur mannsins sem deyr kemst að því að þetta er faðir sinn daginn eftir að hann deyr og hann rannsakar þetta því honum finnst málið eitthvað gruggugt og fer norður í virkjunina. Þar kynnist hann starfsfólki virkjunarinnar, sem virðist hafa sitthvað óhreint í pokahorninu og reynir að grennslast fyrir um það hvort faðir sinn hafi verið myrtur.
Allan tímann þóttist ég viss um hvernig þetta vildi til en vildi ekki viðurkenna að ég væri það ekki, og ef hann hefði verið myrtur hver morðinginn væri – starfsmaður eða einhver utanaðkomandi. Ef það var starfsmaður, hver þeirra gerði það?
Leikstjóri myndarinnar er Björn Björnsson en hann hefur nánast enga reynslu af leikstjórn. Tvær kvikmyndir; þessa og Njálssögu, einn þátt af Sönn íslensk sakamál og svo nú nýlegast þættina Mannaveiðar, sem verða næstir á dagskránni hjá mér.

Rating:

Shit. Ætla ekki að eyða fleiri línum en tveimur í þessa mynd.
1. Jessica Alba. 2. Aumt plott. 3. Langdregin. Versta mynd þessa árs og mögulega seinasta líka.
Rating:

Leikstjórinn er Robert Schwentke. Ég hef aldrei heyrt um hann eða myndirnar hans, nema Flightplan.
Ég ætlaði alltaf að fara á þessa mynd í bíó en komst aldrei á hana. Þegar ég sá hana svo um daginn ákvað ég að næla mér í hana og var að enda við að horfa á hana. Þetta er niðurstaðan:

Flightplan er það ótrúverðug mynd að líklegra er að Spider-Man þrennan sé byggð á sönnum atburðum. Ekki nóg með að vera ótrúverðug, heldur er hún líka ótrúlega leiðinleg og óspennandi. Ég átti von á einhverju í áttina að Panic Room, enda hélt ég að Jodie Foster væri góð “thriller” leikkona og kynni að velja sér hlutverk. Það kom á daginn að svo er víst ekki. Meðan Panic Room hélt mér á tánum alla myndina af spenning fann ég ekki fyrir spennu fyrir enn á lokamínútum Flightplan. Allsstaðar þar sem var reynt að byggja upp spennu með tónlist og þeim trikkum, mistókst það nema í lokin. Myndin er líka alveg einstaklega pirrandi; mig langaði að slá aðalpersónuna eins og Georg úr Næturvaktinni. Hún var að gera mig alveg brjálaðan.

Jodie Foster sýndi góðan leik í Panic Room og Silence Of The Lambs, nógu góðan til að vinna Óskarsverðalaun fyrir síðarnefndu myndina - já, þetta voru einu tvær myndirnar sem ég hafði séð með henni fram að þessu - þannig að ég átti von á einhverju aðeins meiru frá henni. Algjör meðalleikur.
Svo er það Peter Sarsgaard, sem ég hef heldur aldrei heyrt um, en hann sýnir heldur ekkert meira en meðalleik.
Sean Bean hins vegar fíla ég mjög vel. Flestir þekkja hann örugglega sem Boromir LOTR myndunum, en fyrir mér er hann alltaf sá sem 007 drap í GoldenEye eftir að hann reyndi að svíkja hann. Fannst hann njóta sín vel í flugmannafötunum í þessari mynd.

Það sem gerir þessa mynd jafnvel enn verri en hún hafði verið meginpartinn af myndinni er hvernig hún endar. Geðveikt cliché endir, þar sem allir sem höfðu rifist og verið ásakaðir um að vera hryðjuverkamenn sáu það í sér að fyrirgefa konunni. Arg! Svona virka hlutirnir ekki, Hr. Hollywood!

Rating: - Haldið ykkur frá þessari!

Bara svo það fari ekki milli mála, þá er American Gangster fullkomin mynd. Allt við hana er fullkomið. Ekki of mikið af neinu og ekki of lítið af neinu. Ridley Scott, leikstjórinn, bjó til meistaraverk. Hann hefur leikstýrt myndum sem ég hef séð, á borð við Matchstick Men, Gladiator, Hannibal og Kingdom Of Heaven. Mjög misjafnar myndir alltsaman, bæði að efni og gæðum.

Trailerinn heillaði mig ekki þegar ég sá hann fyrst og átti ég ekki von á neinu meira en meðalmynd, þrátt fyrir gulldóma sem myndin var búin að fá. Ég ætlaði ekki einu sinni á hana í bíó, þannig að ég þarf varla að taka það fram að hún kom þægilega á óvart.
Myndin er róleg alla leiðina í gegn, og finnst mér hún helst líkjast Eastern Promises. Aðalpersónan yfirveguð og lætur ekkert koma sér á óvart. Hann er tilbúinn í allt, hræðist ekkert og er líka hógvær. Eins og hann sagði þegar frændi hans klæddist mjög áberandi fötum: Hvað er málið með fötin? Veistu hvað þau segja? Viltu vita hvað þau segja? Handtakið mig!
Allavega, ég nenni ekki að rekja söguþráðinn öðruvísi en að sögusviðið er Harlem á seinustu árum sjöunda áratugarins og fyrstu árunum á þeim áttunda. Myndin fjallar um Frank Lucas sem er stærsti heríóninnflytjandi Harlem og stjórnar öllu þar. Skyndilega fer nýtt heróín að flæða um göturnar, nefnt „Blue Magic“. Löggan veit ekkert hver stendur bak við það, en það er helmingi hreinna og helmingi ódýrara en heróínið sem var verið að selja á sama tíma. Því verði nær Frank með því að sleppa öllum milliliðum. Lögguna fer þó að gruna ýmislegt þegar líður á, og aðrir dópsalar í borginni verða reiðir út í Frank fyrir að hafa sett sig á hausinn.

Denzel Washington er geggjaður í myndinni. Ég finn lykt af mörgum verðlaunum merktum honum. Hann er gjörsamlega sniðinn í hlutverkið og svo ótrúlega svalur í þessari mynd. Þótt mér finnist það ótrúlegt hef ég séð skammarlega fáar Denzel myndir, eða bara sex, og hefur hann bara verið meðalleikari í minningunni þannig að þessi hífir hann aðeins upp metorðastigann.
Russel Crowe, sem ég held mikið upp á, féll í skuggann af öðrum betri leikurum. Leikur hans í þesari mynd á ekki möguleika á móti þeim sem hann sýnir í Cinderella Man, sérstaklega í 3:10 To Yuma og A Beautiful Mind, en hún á sérstakan sess í huga mínum. Persónan sem hann leikur í myndinni, Richie Roberts, er frekar pirrandi. Persónan er alveg heiðarleg; þáði ekki mútur og stal ekki dópi, eins og flestar löggur á þessum tíma. Ridley Scott lét mig fá samúð með Frank, sama hvort það var viljandi eða ekki, og ég þoldi ekki þegar Richie náði að tengja milli punktanna og fá út Lucas. Þar sem myndin er byggð á sönnum atburðum, hlýtur þetta mál að hafa leitt eitthvað af sér, og raunin varð sú að Richie Roberts náði að handsama þrjár af hverjum fjórum löggum í sérstökum eiturlyfjasveitum sem störfuðu á þessum tíma, fyrir lögbrot og þjófnað tengdum dópi.
Mest kúl persónan í myndinni er samt klárlega Detective Trupo, leikinn af Josh Brolin. Hann er með flottustu mottu sem ég hef séð!
Í heildina stóðu aukaleikararnir sig alveg jafn vel og aðalleikararnir. M.a. leikur Cuba Gooding Jr. aukahlutverk, og rappararnir T.I. og RZA.

Margir hafa séð myndina Blow, með Johnny Depp og Penélope Cruz. Hún fjallar um eiturlyfjbaróninn George Jung, sem var í aðeins stærri aðgerðum en Frank Lucas. Að efninu; ég sá fólk bera þessar myndir saman á netinu, og það er alls ekki hægt. Þær eru jafn ólíkar og epli og appelsína. Langaði bara að segja það.
Rating: