Ég fór á Avatar á miðvikudaginn. Eftir að hafa séð trailerinn fyrir myndina í bíó fyrir löngu, heillaðist ég ekki. Fannst þetta hálft tæp hugmynd og 3D hafði ekki bætt kvikmyndaupplifun mína (hafði séð áður Journey to the Center of the Earth, My Bloody Valentine og Fly Me to the Moon). Ég var þetta vegna mjög skeptískur á að þetta væri eitthvað sem mig langaði að sjá í bíó, upp á þrívíddina að gera.

Svo heyrði ég bara góða hluti um myndina, frá öllum. Allir lofuðu útlitið og þegar ég innti þá eftir svörum um innihaldið var það sagt gott. Spennan byrjaði að magnast upp hjá mér smám saman og þegar ég sat í stöppuðum salnum fann ég fyrir tilfinningu sem gerði síðast vart við sig þann 23. júlí 2008. Tilfinningin var eins og ég væri krakki í dótabúð, þar sem dótið væri gert úr nammi! Rosalegur spenningur.

Svo byrjaði myndin.

Augnaverkurinn gerði vart við sig strax á annarri mínútu. “Nei, fjandinn” hugsaði ég, “átti þetta ekki að vera fullkomin þrívídd?” En verkurinn fór og upp frá því gat ég notið einnar stórkostlegustu myndar sem gerð hefur verið. Myndin er svo flott. Þrívíddin svo vel unnin, umhverfið svo fullkomið, hugmyndin svo ágæt en handritið svo lélegt.

Hugmyndin að myndinni er góð. Að búa til mannhermu (e. Avatar) til einhverra hluta. Að búa til Avatar til verka eins og er gert í myndinni er hreint út sagt heimskulegt og tilgangslaust. Þetta er illa útfærð hugmynd. James Cameron er leikstjóri bakvið stórmyndirnar The Terminator, Titanic og The Abbyss en mér er sama. Terminator eru leiðinlegar myndir og Abyss sömuleiðis. Þetta er ekki einn af mínum uppáhalds mönnum.

Ég veit varla hvað annað ég á að segja. Það er aðeins tvennt sem stendur uppúr eftir að hafa horft á myndina. Annars vegar hve fullkomið útlitið er og hins vegar hve veik sagan er, sem dregur myndina niður. Eða kannski maður ætti að miða við hve góð sagan er, og svo hversu mikið formið hífir hana upp?
Það þýðir ekki að gefa Avatar 10, einungis vegna þess að hún er flott eða hún er með góða þrívídd. Hvað með þegar myndin kemur út á DVD? Eða hvað ef hún hefði upphaflega aldrei verið í 3D?

Þess vegna gef ég Avatar sjöu. Sagan er léleg og karakterar ótrúverðugir og illa skapaðir. Myndin er ekki leiðinleg, þannig séð. Hún er áhugaverð og njótanleg en hún er bara svo venjuleg.

Avatar fengi sex í einkunn hjá mér en tæknin hækkar hana upp um einn. Myndin á ekki skilið áttu, níu eða tíu, BARA vegna þess að hún er flott. Það er ekkert í myndinni sem við höfum ekki séð áður eða er byltingakennt.

Rating: ★★★½☆ 

Úrin eru hönnuð af pabba og Robba bró í samvinnu við svissneskt fyrirtæki og framleidd þar í landi fyrir okkur. Upphaflega stóð til að koma með sjö týpur en það var alltof mikið, vegna hrunsins og hreinlega er það klikkað að reyna að koma með sjö týpur í einu. Í staðinn komum við með úr sem við erum fullkomlega sáttir með!
Michelsen hafa ekki gefið út úr í 70 ár frá því afi og langafi þurftu að hætta með sín úr vegna erfiðleika að útvega hluti í þau útaf seinni heimsstyrjöldinni.
Í úrinu eiga að sjást 100 ár. Það á að líkja eftir gömlu vasaúrunum sem afi og langafi voru með, en jafnframt vera smekklegt og nýtískulegt. Útkoman er rosalega, rosalega, klassískt úr.

Fyrirtækið sem framleiðir úrin á sér langa sögu, og byrjaði afi að stunda viðskipti við fyrirtækið fyrir tæpum 60 árum síðan og hefur verið samfellt viðskiptasamband síðan! Ótrúlegt.
Úrin eru með ETA sjálftrekktu (automatic) verki, en þeir sem þekkja til, eru þeir með mjög stöðug og traust verk. T.d. nota Breitling, Tag Heuer, Reymond Weil og fleiri þekktir, viðurkenndir úraframleiðendur verkin þeirra.
Ólarnar eru handgerðar í Slóveníu, með stimpluðu “Michelsen Watchmakers” merki innan í þær. Hægt er að fá þrjár tegundir af ólum; brúnt og svartt naut og svartan hákarl.
Í sylgjurnar er búið að grafa Michelsen logoið.

Þess utan komu aðeins 100 úr! 100 úr – 100 ár – 100 þúsund. Úrin ættu að vera umtalsvert dýrari en við ákváðum að hafa þetta táknrænt.
Í verkið er stimplað bæði M-ið okkar og Michelsen Watchmakers fyrir neðan það.Úrin komu í það takmörkuðu upplagi að við ákváðum að hafa þau merkt. Öðru megin megin við M-ið er grafið númer hvað úrið er og svo er 100 grafið hinum megin, sem sýnir númer hvað úrið er af 100. Grafið var í verkin úti í Sviss, þannig að öruggt er að aðeins eitt úr ber hvert númer. Ef einhver hefur t.d. fengið númer 7, og annar vill það og segir “Ef þú átt númer 7 tek ég eitt stykki úr”, getum við ekki sagt “Já, ekkert mál. 7 er laust.” Hvert úr er einstakt.

Þið afsakið ef þetta er leiðinleg lesning. Langaði bara að tjá mig um þetta. Áhugasamir geta kíkt á fleiri myndir af úrinu á facebook síðunni okkar

En bíðum nú við. Það eru fjórar flöskur í kippunni og því verið aðeins að fela sannleikann til að krydda fréttina. Ef við deilum þessum 699 kr. sem kippan kostar á fjórar flöskur fáum við út á hver flaska er á 175 kr. en ekki 233 kr. Að vísu er þá stök flaska ennþá ódýrari en flaskan í kippunni, en í fréttinni er Coke Zero tekið sem dæmi. Venjulegt coke, með rauðum miða, er dýrari stök en í þessari kippu. Ég veit ekki nákvæmt verð en það er nálægt 200 kr. og langoftast yfir því.

Burtséð frá öllu finnst mér það ómerkilegt hjá RÚV að segja að flaskan kosti 233 kr., þegar RÚV-menn ásamt flestu fólki sér að raunverulegt verð er 175 kr.

Var að horfa á Click þannig að mér datt í hug að senda inn þessa gömlu gagnrýni sem ég gerði. Betrumbætti hana töluvert enda meira en þrjú ár síðan ég skrifaði hana og greinin í því formi ekki sú besta.
—
Frank Coraci leikstýrði myndinni. Þetta er þriðja myndin sem hann leikstýrir með Adam Sandler í aðalhlutverki, fyrst voru það The Wedding Singer og The Waterboy. Þær tvær eru fyrir löngu orðar klassískar í sögu grínmynda.

Myndin byrjar á að Michael Newman (Adam Sandler), farsæll arkitekt, reynir að kveikja á sjónvarpinu en eftir að hafa kveikt á viftu, keyrt fjarstýrðan bíl og opnað bílskúrinn segir hann að þegar hann hafi verið ungur hafi bara verið ein fjarstýring á heimilinu – og hún hafi verið að sjónvarpinu. Hann gefst upp á að reyna að kveikja á sjónvarpinu.
Seinna, um kvöldið þegar hann gerir aðra tilraun til að horfa á sjónvarpið, brjálast hann þegar hann nær ekki, aftur, að kveikja á sjónvarpinu. Hann rýkur út til að reyna að kaupa alhliða fjarstýringu (e. universal remote) en aðeins ein vafasam búð er opin sem selur þannig. Þar selur Morty (Christopher Walken) honum fjarstýringuna.
Þegar heim er komið kemst hann að óvæntum hæfileika fjarstýringarinnar. Hún getur stjórnað lífi hans eins og DVD-mynd. Hann getur skipt um kafla, skoðað gamlar minningar og hraðspólað. Meira að segja getur hann skoðað bónusefni!

Click er dæmigerð Adam Sandler mynd. Aulabrandarar eru einkennandi og Adam-Sandler-er-reiður-og-öskrar-alveg-eins-í-öllum-myndum atriðið er þarna. Aulabrandararnir eru reyndar fyndnari í þessari mynd en öðrum myndum hans finnst mér. Brandararnir eru endurteknir nokkrum sinnum í gegnum myndina, en þeir voru alltaf jafn fyndnir. Ég skellihló oftar en einu sinni að sama brandaranum í mismunandi útfærslu.

En svo líður myndin og það sem áður var grínmynd verður skyndilega hádramamynd. Þegar ég sá hana fyrst átti ég í vandræðum með að halda aftur af mér. Svo þegar ég horfði á hana núna vissi ég hverju ég átti von á. Samt, samt, var ég með tárin í augunum seinasta hluta myndarinnar. Þessi breyting á myndinni gerði myndinni samt svo miklu betri en hún hefði annars verið.

Adam Sandler er með sinn vanalega ekki of góða, eða of lélega, leik. Ég fíla hann og myndirnar hans, en ég skil fólk sem gerir það ekki mjög vel.
Álit mitt á Christopher Walken hefur verið hátt allt frá því ég sá A Blast From The Past þegar ég var lítill. Í dag er hann einn af uppáhalds leikurunum mínum. Hann hefur bara allt sem þarf að hafa. Hann er viðkunnanlegur og þægilegur í áhorfi.
Kate Beckinsale er fín í myndinni, það reynir lítið á leik hennar en hún er sæt og fín eins og hún á að vera.
David Hasselhoff er ekkert nema flottur í þessari mynd! Hann er eins og sniðinn að hlutverkinu og því ekki annað hægt en að njóta hans í myndinni.

Click er gæða mynd. Allir ættu að geta notið hennar.

Rating: ★★★★☆ 

Sam Rockwell fer með einleik í myndinni Moon. Hann er einn á skjánum langmestanmeirihluta myndarinnar og þeir fáu (sjö) sem birtast yfir höfuð í myndinni eru samtals, líklega um eina og hálfa mínútu í henni. Það þýðir að Sam er einn í myndinni í yfir heilar 90 mínútur! Kevin Spacey fer með næst stærsta hlutverkið en hann talar fyrir tölvuna GERTY.

Myndin var skrifuð af Duncan Jones, sérstaklega með Sam Rockwell í huga. Duncan leikstýrði henni líka, og er þetta fyrsta kvikmynd hans í fullri lengd sem hann leikstýrir eða skrifar. Sam er sannfærandi í leik sínum sem geimfarinn Sam Bell, kannski eins gott því ég myndi ekki nenna að horfa á t.d. Matt Le Blanc einan í einn og hálfan tíma. Kevin Spacey hefur náttúrulega ekkert nema röddina til að tjá sig sem GERTY. Þar sem hann talar fyrir tölvu er takmarkað hvað hann getur beitt raddsviði sínu, því tölvur hafa ekki vinalega rödd, reiða, o.s.frv.

Að söguþræðinum. Myndin gerist árið 2130. Mannkynið er komið að þrotum varðandi orku þannig að einkarekið fyrirtæki sér jarðarbúum fyrir 70% af orkunni með því að vinna helíum3 úr yfirborði tunglsins og senda til jarðar. Sam Bell vinnur á geimstöð fyrirtækisins á tunglinu, einn, við það að fylgjast með bílunum sem vinna helíumið ásamt fleiru. Vaktirnar eru þrjú ár og byrjar myndin þegar u.þ.b. tvær vikur eru eftir af vaktinni hans Sams. Hann er orðinn pirraður á einangruninni og finnst þrjú ár vera of langur tími. Á þessum tíma fer hann að sjá ofsjónir og maður fær það á tilfinninguna að hann sé orðinn geðveikur. Eini félagsskapurinn er GERTY og öll samtöl sem Sam á við jörðina taka margar klukkustundir að berast fram og til baka. Látum þetta nægja af sögunni.

GERTY merkilegur karakter að mínu mati. Á einum tímapunkti í myndinni hafði Sam verið bannað að yfirgefa stöðina og á GERTY að sjá til þess að hann geri það ekki. Í raun stjórnar GERTY því hvort Sam komist yfir höfuð útaf stöðinni, því hann stjórnar því hvort hurðirnar opnast. Sam tekst samt að telja GERTY á að hleypa sér út til að athuga hvort ekki sé í lagi með stöðina. Það finnst mér skondin umhugsun. Tölvan er kóðuð til þess að fylgja skipunum en hlutverk GERTYs er fyrst og fremst að sjá til þess að Sam líði vel. Mér finnst eitthvað svo töff við það að hann hafi fengið tölvuna til að hunsa skipanir með því að rökræða við hann.

Moon er skrítin mynd og langdregin. Hún er samt sem áður töff, skemmtileg, áhugaverð og vel þess virði að sjá.

Rating: ★★★½☆ 

À l’intérieur er ein ógeðslegasta mynd sem ég hef séð. Ekki veit ég af hverju horfi á svona myndir. Ég veit að þær eru ljótar, vondar og láta mér líða illa. Samt hafa þær eitthvað aðdráttarafl á mig. Látum þetta vera viðvörunina ef þú ert ekki hrifin af blóði, drápum og pyntingum.

Myndin er frönsk framleidd fyrir lágmarks fjármagn og er henni leikstýrt a Alexandre Bustillo og Julien Maury. Þetta er fyrsta og eina mynd þeirra félaga þannig að að öllum líkindum hefurðu ekki heyrt um þá. Nema þú auðvitað hafir séð þessa mynd. Með aðalhlutverk fara tvær konur, Béatrice Dalle og Alysson Paradis. Þær hafa nær eingöngu leikið í frönskum myndum, en sú fyrrnefnda lék í mynd með Nick Nolte, Clean (2004). Allir aðrir fara með smáhlutverk.

Í upphafi myndarinnar lendir Sarah (Alysson Paradis) í bílslysi, komin fimm mánuði á leið. Maðurinn hennar deyr í árekstrinum ásamt farþegum hins bílsins, þannig að Sarah er eini eftirlifandi slyssins. Fjórum mánuðum seinna, eða á jóladag, á Sarah að eiga. Á aðfangadag bankar ókunnug kona á dyrnar hjá Söruh sem er ein heima, enn syrgjandi manninn sinn. Ókunnuga konan biður hana um að fá að nota síma Söruh þar sem bíllinn hennar bilaði skammt frá og síminn hennar batteríslaus. Þegar Sarah neitar að hleypa henni inn hitnar í kolunum. Konan ætlar sér að fá barnið hennar Söruh.

Antichrist vakti mikla athygli fyrir pyntingar og viðbjóð; menn ældu á frumsýningunni og gengu út. Ekki skil ég alla fjölmiðlaumfjöllunina sem sú mynd fékk. Ég er búinn að horfa á hana og hún er léleg. Kannski ekki en mér fannst það. Hún var ofbeldisfull, já. Ógeðsleg, jaaa… á köflum. Góð, nei. À l’intérieur er allt ofangreint. Af hverju fékk hún ekki umfjöllun? Nú geri ég mér grein fyrir því að það er framleitt ógrynni af hryllingsmyndum sem þessari. Oft eru þær japanskar og fara ekki út fyrir Asíumarkað. Þessi mynd er frönsk. Það á að ná athygli fjölmiðlanna. Í þokkabót vann hún þrjú verðlaun á kvikmyndahátíðum!

À l’intérieur er góð. Hún hefur allt sem svona mynd þarf. Hún er spennandi, ógeðsleg – en ekki of, hefur fínan söguþráð og öflugan endi. Leikararnir skemma ekki fyrir heldur. Alltof oft í hryllingsmyndum eru lélegir leikarar, það á ekki við hérna.

Rating: ★★★½☆ 

Við keyrðum fyrst til Akureyrar með viðkomu á öllum mögulegum stöðum á leiðinni. Borgarnes, Staðarskáli og Varmahlíð.
Þegar við loksins komum á Akureyri áttum við pantað svefnpokapláss í tvær nætur á Lónsá. Mér brá heldur betur þegar ég sá aðstöðuna, þessu var skipt í herbergi og með rúmum og öllu. Ég sá fyrir mér stóran sal með dýnum og 50 Þjóðverjum. Fyrsti dagurinn fór í lítið og annar svo sem líka. Aðallega spil og dundur.

Þá keyrðum við austur á Ketilsstaði, þaðan sem Arna er ættuð, á ættarmótið á föstudeginum. Arna hefur talað um þetta ættarmót frá því við byrjuðum saman og hversu legendary drykkfelld ættin hennar væri. Ég hafði því býsna háar væntingar. Í ljós kom að ættin var greinilega ekki í stuði þessi tvö kvöld, því aðallega sáu unglingarnir um að drekka.

Ég verð helst, í ljósi fyrri færslu hérna þar sem ég talaði um skap feðginanna Örnu og Einars, að minnast á atvik þegar við vorum að tjalda. Stefý keypti tjald-skjólvegg í Rúmfó fyrir ættarmótið, hræódýrt. Algjört drasl. Eftir að hafa snúið honum á alla mögulega kanta fundum við loksins út hvernig hann átti að snúa (ég reyndar fann strax út úr því, en mjeh, tölum ekki meira um það). Helvítis skjólveggurinn varla hélst uppi, með plastfestingar, sem halda tjaldinu uppi (sést smá á myndinni, reyndar önnur tegund). Auðvitað brotnuðu festingarnar þegar vindurinn fór á vegginn. Ég fann leið til að halda tjaldinu uppi: stinga tjaldhælum í gegnum plastið efst og binda böndin við það. Ég sem sagt, afsannaði kenningu allra um að skjólveggurinn félli eftir fyrsta daginn. Sérstaklega þau feðgin, sem kepptust við að tala um að hann myndi falla. Snillingur er ég.

Það er mikið um skrítin nöfn í ættinni hjá Örnu. Eins og frægt er heitir hún Arna Vígdögg eftir ömmu sinni. Systir ömmu hennar heitir Fregn, dóttir Fregnar Vordís og dóttir Vordísar Fídes. Svo er fólk sem heitir Karel og Malen. Aldrei hafði ég heyrt þau nöfn. Og já, það eru fjórir bræður í ættinni sem heita Örn, Þröstur, Haukur og Valur! Ætli mamman heiti Lóa og pabbinn Hrafn?

Ættarmótið var vel heppnað. Sé skjólveggs-atvikið ekki talið með var algjör afslöppun í gangi þarna; útilegustólar, bjór, snakk og grill. Reyndar var keppt um Ketilsstaðabikarinn í ýmsum þrautum þar sem Vígdaggar ættleggur skíttapaði. Ég var einn af fjórum keppendum sem héldu heiðri hennar uppi…

Eftir ættarmótið fórum við á Eiða í sumarbústað, þar sem amma og afi Örnu eyddu svo heilli viku eftir að við Arna og tengdó keyrðum í bæinn. Við ákváðum að fara suðurleiðina til baka til þess, eiginlega eins, að ég gæti sagt að ég hefði farið hringinn. Þar stoppuðum við líka alls staðar sem við gátum. Djúpavogi, Höfn, Jökulsárlóni, Kirkjubæjarklaustri, Vík, Hvolsvelli. Ég reyndar vildi stoppa á Jökulsárlóni og Skaftafelli, en við keyrðum óvart framhjá því. Ég neitaði að stoppa í Hveragerði eða Selfossi, enda kominn með ógeð af stoppum og frostpinnum, sem óhjákvæmilega fylgdu stoppunum.

Í heildina keypti ég bensín fyrir 20.000 krónur í ferðinni. Það er ansi sárt í ljósi þess að við vorum á þremur bílum, og væntanlega borguðu þau það sama í bensín. Það er heldur ekkert djók að ferðast innanlands.

En þar sem keyrslan var virkilega löng hugsaði ég út í það og bjó til geðveikan lagalista sem átti að halda mér í góðu skapi allan tímann meðan ég væri að keyra. Það heppnaðist fullkomlega, enda er ég með geðveikan smekk á tónlist. (Tölum ekki um það hvernig Arna og frændi hennar skemmtu sér.) Ég reyndar klúðraði “Popp” hlutanum þegar ég brenndi hann á disk. Hann fór á tvo diska og uppröðunin í fokki.

Það hefur heldur mikið gengið á hjá mér seinustu vikur. Við fjárfestum í nýjum skáp úr IKEA fyrir hálfum mánuði, hurðirnar voru ekki til en við fengum þær í dag.
Það er meira djöfulsins málið að setja saman þessi helvítis IKEA húsgögn, sem eiga að vera fíflheld. Miðað við skapsveiflurnar hjá feðginunum þetta kvöld kvíði ég því að setja hurðirnar upp!

Þar á undan gerðist sá merki atburður að ég útskrifaðist frá FB. Í framhaldi af því sótti ég um stjórnmálafræði við HÍ og er kominn inn, enda verðlaunadrengur hér á ferð! Já, ég var kallaður upp fyrir framan allan salinn þar sem mér voru veitt verðlaun fyrir framúrskarandi námsárangur í umhverfisfræði. Ég fékk í verðlaun þessa stóru, fínu bók sem heitir Dýrin.

En áður en ég útskrifaðist dimmiteraði ég. Ég held að orðið “vá” nái ekki að lýsa því hversu vel ég skemmti mér þann daginn og hversu timbraður ég var daginn eftir.

Annars er það kannski nýjast í fréttum af mér að ég gerðist, svona í tilefni af umhverfisfræðinni, umhverfisvænn. Ég keypti mér þriggja mánaða strætókort í fyrradag. Það er óþarfi að keyra alla leið niður í bæ og til baka á hverjum degi. Ég geng núna í tvær mínútur út á stoppistöð, tek einn strætó alla leið niður í vinnu, er ekki hálftíma á leiðinni og er kominn ca. tíu mínútum fyrir opnun. Á þessu græði ég kannski ekki mikinn bensín pening, en ég þarf aldrei að leita að stæði, menga mun minna og get lesið á leiðinni eða horft á bíómynd í iPodnum. Meira að segja stefnir allt í að ég nái að klára A Long Way Down eftir Nick Hornby á næstu dögum vegna þessarra strætóferða, eftir marga mánuði af lestri. Ég gef mér ekki tíma í að lesa þegar ég er hérna heima, tek alltaf sjónvarp eða tölvu fram yfir lesturinn.

Ég fór líka í nískubíó síðasta þriðjudag á hina umtöluðu mynd, The Hangover. Jafn skemmtilega og fyndna mynd hef ég ekki séð í mörg ár. Höfundunum tókst að þjappa öllum fyndnustu og bestu viðbrögðum, atburðum og kringumstæðum sem hægt er að hugsa sér í 90 mínútna mynd. Þó myndin hafi ekki verið jafn fyndin og ég átti von á var hún samt sem áður svo fyndin, skemmtileg og vandræðaleg að hún uppskar hreina tíu hjá mér!

Á morgun (eða í dag) er stefnan sett svo á útilegu með Frank stóra bró og fleirum við Apavatn.

Hægt er að fylgjast með öllum kvikmyndum sem ég horfi á hérna uppi í “Kvikmyndir og tónlist” tabinu.
Myndir úr útskriftinni og dimmiteringunni er hægt að sjá hérna í “Myndir” tabinu.

Í gær var hringt í mig frá Símanum og ég spurður hví ég væri að skipta. Ég sagði þeim frá tilboði Vodafone og að þeir Símamenn myndu sjá mig aftur eftir mánuð. Honum fannst það ekki nógu gott og vildi ekki að ég skipti, sama hversu stutt ég dokaði við hjá andstæðingnum. Núna fæ ég 500 króna inneign frá Símanum ókeypis næstu fimm mánuðina!

En svo fór ég að hugsa. Af hverju er ég sáttur með Símann? Ég hef verið hjá Símanum frá því ég eignaðist fyrst gemsa, líklega í 8. bekk. Í sjö ár hef ég verið hjá Símanum, undanskildum tveimur mánuðum sem ég var hjá Nova fyrir ári síðan. Á þessum tíma hafa þeir EKKERT gert fyrir mig af viti. Ég hef fengið að hringja ókeypis í einn vin innan kerfis síðasta árið eða svo. Hvernig væri að símfélögin færu að gera vel við viðskiptavini sína sem eru þegar í viðskiptum við þá? Auka ánægjuna svo maður þurfi ekki að skipta yfir í annað símfélag? Síminn reitti mig til reiði með þessu tilboði sínu, líklega væri ég sáttari með þá hefðu þeir ekkert boðið mér, því ég veit að þeir eru að bjóða nýjum viðskiptavinum betri tilboð en þeir bjóða mér, viðskiptavini til sjö ára!

Hver veit, líklega fer ég yfir til Vodafone eða Nova að fimm mánuðum liðnum.

UPDATE: Í dag var hringt í mig frá Vodafone og ég spurður hvort ég væri til í endurskoða ákvörðun mína um að fara aftur til Símans ef ég fengi auk fyrra tilboðs 1.000 krónur í viðbót á mánuði.

Við fórum í loftið um sjö leytið á þriðjudagsmorgni. Við vorum komin til Köben um hádegi að staðartíma. Glampasólskin sem tók á móti okkur. Við tókum leigubíl að gistiheimilinu sem við vorum á, og sjokkið sem ég fékk þegar ég kom þangað. Arna fór með FB til Danmerkur fyrir ári síðan og var á sama heimili, og hún sagði að þetta væri kósý; lítið og heimilislegt.
Ég mætti þangað og þetta var skítugt, subbulegt og þröngt. Mér leist ekkert á blikuna. Þetta vandist þó strax á fyrsta degi og þegar ég var að fara fannst mér ekkert að þessari aðstöðu, í þokkabót gistum við þarna hræódýrt (eigandinn er mamma kennara í skólanum).
Við höfðum alveg frjálsar hendur þennan daginn og við kíktum held ég öll á Strikið. Eyddum bara öllum deginum þar og drukkum okkur svo haugafull um kvöldið heima í húsinu.

Á öðrum degi tók námið við. Við vorum ræst eldsnemma, kl. 6.30 (eftir drykkju kvöldið áður og ekki búin að venjast dönskum tíma!), til þess að fara til Fredericia þar sem FB er í samvinnu við Fredericia Gymnasium (þetta er ekki líkamsræktarstöð, gymnasium er framhaldsskóli á dönsku). Dagurinn var einstaklega leiðinlegur og langur. Við vorum ekki komin til baka fyrr en um 22. Þá drukkum við okkur aftur haugafull. Það var fjör.

Á þriðja degi komu Fredericia líkamsræktarfrömuðirnir til okkar í Köben, þar sem við kíktum í Kaupmannahafnarháskóla. Þar hlustuðum við á mjög áhugaverðan fyrirlestur frá manni sem fer reglulega til Grænlands og Suðurskautslandsins til að bora í jöklana. Við fengum að sjá hjá honum borkjarna í -28°C köldu herbergi. Við sáum m.a. loftið sem Jesú á að hafa andað að sér og elsta DNA í heimi (Guinnes staðfest). Restin af deginum er ekki alveg ljós, en mig minnir að við höfum eytt henni niðri í bæ á Strikinu.

Fjórði dagurinn fór hjá mér í Bakken-tívolíið. Aðrir vöknuðu eldsnemma um morguninn til þess að fara í dýragarðinn en ég lét mig ekki hafa það enda var drukkið kvöldið áður. Dagurinn var alveg frábær og skemmtum við Arna okkur frábærlega í Bakken. Um kvöldið splæsti Villa, eigandi gistiheimilisins, í pylsupartý handa okkur og haldin var kvöldvaka þar sem hvert herbergi var með skemmtiatriði. Þarf ég að taka það fram að við drukkum?

Á laugardeginum fórum við á safn og sáum þrívíddarmyndina Fly Me To The Moon. Ég var ekki að höndla þrívíddina þar sem þetta dót fer misvel í mig og ég náði engum fókus á tjaldið, þá ákvað ég að reyna að leggja mig þarna, sem heppnaðist. Eftir það fórum við í Kristjaníu í svona korter því ég á svo mikla hetjukærustu sem fannst sér vera ógnað þarna. Ekki var því mikið skoðað þar, en það litla sem ég sá var ótrúlegt. Hasslykt, umhverfið almennt, fólk og bara alltsaman var alveg ótrúlegt. Ég var kominn inn í allt annan heim. Krakkarnir sögðu að ég passaði vel inní; í wife-beater og með bjór í hönd. Við fórum aftur á Strikið eftir að hafa verið í Kristjáníu og átum á Jensens Bøfhus um kvöldið.
Á myndinni hérna til hægri stend ég á tveimur ríkjum, vinstri fóturinn í Kristjaníu og sá hægri í Danmörku.

Seinasti dagurinn var góður. Á föstudeginum hafði ég, ásamt einhverjum fleirum, gengið niður á strönd sem var í ca korters fjarlægð. Þar sáum við þessa þvílíku aðstöðu til að dýfa sér í sjóinn, liggja í sólbaði og éta nesti eða whatever svona 30 metra út í sjónum. Maður komst með því að ganga þangað á viðarbryggju. Við gerðum díl á föstudeginum að við myndum synda í sjónum daginn eftir! Þar sem við komumst ekki á ströndina á laugardeginum ákváðum við að gera það á sunnudeginum. Ath. að það var eini dagur ferðarinnar þar sem var engin sól, þannig að ég var ekki alveg jafn brattur við að fara út í sjóinn. Djöfull var hann kaldur! Meðfylgjandi eru tvö myndbönd af mér í sjónum. Eftir stutt sjósund fór helmingur hópsins í Field’s verslunarmiðstöðina þar sem ég fann mér loksins eitthvað annað en mat og áfengi að versla. Ég gat keypt mér tvær skyrtur!

Við áttum að fara í loftið 00.10 að dönskum tíma, en þegar við komum á völlinn seinkaði fluginu til 01.20. Við drápum tímann með Jungle Speed, þannig að þetta var ekki handónýtt. Fluginu seinkaði ekki meira, en sökum seinagangs einhverra aðila löbbuðum við ekki inn í vélina fyrr en 01.20; þegar við áttum að vera að fara í loftið. Við vorum þess vegna meira en einum og hálfum tíma seinna í loftið en áætlað var.
PS. Ég drakk ekki þetta kvöld. Ótrúlegt.

Allar myndirnar eru komnar á picasaweb.

Hérna er Þorbjörg kennari að synda. Hún synti fyrst okkar og er hér að synda aðra ferðina.

Kiddi, ég og Valdimar að stökkva ofan í. Takið eftir því hvernig Kiddi rétt stekkur ofan í og snýr strax við. Þetta var vel planað hjá stráknum.