MaggiDan.com

Arna, elsku ástin mín. Segðu mér að þú hafir verið að grínast með þessu boði. Þú veist betur en þetta.

Restin má geta hvort ég staðfesti eða hunsaði.

Geri aðrir betur. Í gærkvöldi klukkan sex setti ég The Bourne Identity í tækið, klukkutíma eftir hana setti ég Supremacy í og klukkan ellefu byrjaði ég á Ultimatum og kláraði hana. Ég myndi ekkert eftir fyrstu tveimur myndunum, en þeirri þriðju mundi ég vel eftir enda tiltölulega stutt síðan ég sá hana. Það kom mér mjög á óvart hversu lélegri myndirnar voru núna. Í minningunni voru þær Rosalegar, með stóru R-i.

Fyrsta myndin var góð, en eins og gerist stundum með framhaldsmyndir skildi hún mann eftir í lausu lofti. Allar framhaldsmyndir verða að geta staðið sjálfar, það er skilyrði sem ég set.
Önnur myndin var í allt öðrum stíl, enda annar leikstjóri kominn. Hraðari myndataka, örari klippingar og meiri hasar. Það fannst mér draga myndina mest niður.
Sami galli fannst mér á þriðju myndinni, alltof örar klippingar. Myndin er samt svo fáránlega þétt, og atriðið með blaðamanninn á Waterloo stöðinni er svo geeeðveikt!

Mér fannst geðveikt að horfa á allar myndirnar í einu. Söguþráðurinn sjúklega flókinn og oft erfitt að fylgja eftir, en að horfa á þetta allt í röð meðan fyrri myndir voru enn í fersku minni gerðu myndirnar enn betri og heilsteyptari.

Í janúar á þessu ári skrifaði ég um frábæran hæfileika FB-inga við að leggja í stæði þegar snjóar. Þegar snjór er, virðist greindarvísistala samnemenda minna lækka um svo heilan helling að ég er orðlaus. Ég virkilega veit ekki hvaða blótsyrði ég á að nota um þá. Áðan komst ég þó að því að kennarar virðast vera sekir um þessa heimsku líka. Kennari hér við skólann lokaði bílinn minn inni.

Ég nota sömu mynd og í fyrra um hvernig stæðin eiga að vera (smellið fyrir stærri mynd):

Í morgun var þetta hinsvegar svona (ég póstaði rangri mynd áðan, það voru fjórar raðir í kös; ekki þrjár):

Þarf að segja eitthvað fleira?

… það þýðir ekki að einblína í slæmu hliðina. Þó að við séum screwed er alltaf hægt að horfa á björtu hliðina.
Þetta er t.d. skemmtileg tilviljun í leiðinlegu atviki.

Hingað til hef ég notað Babelfish sem Altavista átti til að þýða spænsku, vegna þess að það gat þýtt heilar setningar en ekki bara stök orð eins og allar aðrar netorðabækur sem ég hafði prófað. Það var ekki gallalaust, oft skildi það ekki ákveðin orð og setningar komu út samhengislausar. Það var samt nógu gott fyrir mig, því ég skildi lélega ensku mun betur en fullkomna spænsku. Nú fyrir nokkrum dögum sá ég að Google eru líka búnir að senda frá sér þýðingarvél. Ég ákvað að gera samanburð á vélunum, og athuga hvort þetta væri sama vélin sem þeir notuðu. Það kom í ljós að svo er ekki.
Ég fór á forsíðu spænsku-wikpediunnar og valdi af handahófi stutta grein. Kíkið á muninn.

Hér er greinin á spænsku:

El equipo compitió hasta 1911 y, finalmente, dos años después se disolvió debido a las complicaciones que aparejaba el recambio de jugadores. En ese lapso obtuvo 10 campeonatos y varias copas nacionales e internacionales, convirtiéndose en uno de los clubes más importantes en la historia del fútbol de Argentina.

Google:

The team competed until 1911 and, finally, two years after it was dissolved because of the complications that accompanied the replacement players. During that time won 10 championships and several national and international crown, becoming one of the most important clubs in the history of soccer in Argentina.

Yahoo (Babelfish):

The equipment competed until 1911 and, finally, two years later it dissolved due to the complications that the spare part of players prepared. In that lapse it obtained 10 national and international championships and several glasses, becoming one of the most important clubs in the history of the soccer of Argentina.

Það sést svo umtalsverður munur á þessu. Þetta sýnir líka hvers konar afburðastöðu Google hefur á alla aðra í… öllu sem þeir gera. Nema kannski Chrome. Í bili.

Eins og flestir sem þekkja mig vita, þá geri ég hluti sem mér finnast ekki skemmtilegir ekki oft eða ekki vel. Þess vegna ryksuga ég afar sjaldan og læri stundum ekkert alltof vel. Ég hef allavega slugsað smá varðandi skólann þannig að núna er ég með smekkfulla stundartöflu og þurfti að taka spænsku í kvöldskóla FB.
Helsti munurinn er sá að það eru meiri en helmingi færri tímar. Á meðan ég var 240 mínútur í viku í fyrra er ég núna 100 mínútur í viku í spænsku. Og það er ekkert smá gott, því þeir sem ekki þekkja til vita ekki hvað spænska er ógeðslega leiðinleg! Það er samt svo skrítið að það er ekki meira heimanám og við förum yfir alveg sama efni og þau sem eru í dagskólanum. Við sleppum bara einhverju tilgangslausu og heimskulegu drasli eins og að skrifa spænskum krökkum bréf.
Ég er yngstur í áfanganum og sá eini sem ég þekki úr dagskólanum. Núna þarf ég heldur ekki að skrifa tímaritgerð, heldur vinn ég hana smám saman heima yfir önnina. Mega sáttur.
Æ, ég veit ekki. Það er mun meira hvetjandi að þurfa bara að sitja í spænsku tíma tvisvar í viku, með helmingi minna heimanám. Það er eitthvað sem virkar betur á mig. SPÆ403 verður líka tekin í kvöldskóla.
En kennarinn sem ég var með í fyrra. Ungur strákur (’87) kenndi hana (og kennir áfram, bara ekki þennan áfanga) og kunni bara ekkert að kenna, ég náði aldrei neinu sem hann sagði. Valdi er hjá honum núna og segir að hann sé algjör horror, sömuleiðis frænka Örnu (sem er btw 55 ára! þannig að þetta er ekki bara unglinaveiki) sem er hjá honum í kvöldskóla lýsti því þannig að hann færi of hratt yfir, flakkaði handahófskennt milli hluta og útskýrði illa.

Hingað til hef ég ekki kippt mér upp við lætin í Dorrit, en þegar ég las þessa frétt hjá Vísi.is blöskraði mér svo svaðalega. Hvernig getur konan leyft sér þetta?

Þar segir meðal annars:

Eins og komið hefur fram dró Dorrit Moussiaeff, forsetafrú, bandaríska blaðamanninn Dan Steinberg hjá stórblaðinu Washington Post út á leikvöllinn í kjölfar sigurs íslenska handboltaliðsins á Spánverjum í undanúrslitum síðastliðinn föstudag. [...]
„Dorrit Moussaieff spurði mig [Dan Steinberg] hvernig hún kæmist inn á leikvöllinn til að samfagna ótrúlegum sigri þessarar smáþjóðar í undanúrslitaleik gegn Spáni.”
Í framhaldinu vísaði Steinberg forsetafrúnni í rétta átt en þá vildi hún ólm fá hann með sér í fagnaðarlætin. „Ég má það ekki,” svaraði Steinberg en Dorrit gaf sig ekki. „Jú, víst máttu það með mér. Ég er eiginkona forsetans. Þetta er forsetinn,” sagði hún og dró blaðamanninn í gegnum göngin og framhjá öryggisvörðunum.

PS. Lagaði tvær stafsetningarvillur þarna. Hvernig getur blaðamaður leyft sér að gera tvær villur í svona hrikalega stuttum texta?

Takk fyrir að blogga fyrir mig, Frank.
Ætli ég geri það ekki núna, sjálfur. En já, byrjum á að spóla yfir Clapton og að Spán. Spánn var æði. Allt þarna var ódýrt (mætti hafa verið 40 kr. ódýrara á Evru, en mjehh). Áfengið á skít og kanil og aðrir drykkir sömuleiðis. Reyndar maturinn líka, jafnvel á veitingastöðum.

Ég lenti laugardaginn 9. ágúst, 10 dögum á eftir Örnu, Stebba og Aníku, klukkan 11 um kvöldið að staðartíma. Mín flugvél hefur greinilega flogið umtalsvert hraðar því flugið tók 20 - 30 mín styttra en hjá þeim. Það orsakaði mér mikilli kvöl og pínu á flugvellinum því þau mættu þegar þau héldu að ég myndi lenda (væntanlega á sama tíma og þau lentu, því við fórum á sama tíma í loftið). Ég með Frelsi í útlöndum óvirkt og ég vissi ekki af hverju ég gat ekki tengst neinu símafélagi (útaf ég skipti yfir til Nova), með sama sem enga spænskukunnáttu og Spánverjar með sama sem enga enskukunnáttu. Eftir að hafa setið órólegur þarna í rúmar 20 mín var ég orðinn verulega stressaður og við það að fríka út. Fór í kaffiteríuna að reyna að skipta seðli til að hringja úr tíkallasíma, þau töluðu ekki ensku þannig að ég benti á peninginn og sagði “Tengo dinero?”, sem þýðir “Ég á pening?” Það sem ég ætlaði að segja var “Áttu klink?”. Hún neitaði mér og benti á einhverja kaffiteríu tveimur hæðum ofar, ég hélt nú ekki ef krakkarnir skyldu koma og fór á bílaleiguskrifstofu þarna. Þau notuðu einungis kort, þannig að ég fór á löggu skrifstofu sem var þarna líka og sagði “Tengo dinero?” og fékk aftur neitun. Þá var ég að fá tárin í augun, hélt að þau hefðu villst á leiðinni og sá mig fyrir mér eins Tom Hanks í The Terminal.
Þá fór ég upp á kaffiteríuna, náði að skipta peningnum og fór aftur niður í Arrivals svæðið í tíkallasímann sem var þar í hliðargangi. Hringdi í þau með hjartað í buxunum og spurði hvar þau væru, og þau sögðust vera í Terminali 1, þar sem ég var. Ég sagði að það gæti ekki verið og sagði þeim að vinsamlega drulla sér þangað. Ég labbaði til baka og fékk mér sæti, sé þau koma labbandi 30 sek síðar. Þá höfðu þau komið svona mínútu fyrr, akkúrat þegar ég var í skjóli að tala í símann og svo höfðu þau akkúrat náð að labba burt meðan ég dröslaðist með töskurnar mínar til baka í sætið að leita að Terminali 1.

En þrátt fyrir vægast sagt ömurlega byrjun á fríi fyrir mig kom það vel út. Við fórum í vatnsrennibrautagarð, á ströndina og svo vorum við auðvitað með einkasundlaug í húsinu. Arna var með tilbúna Speedo sundskýlu (ekki það að hún hafi skýlt miklu) handa mér sem ég var í. Og það var mikið gert grín af mér, og ekki af krökkunum. Ég var sá eini yfir fimm ára aldri og undir sextíu ára í Speedo í rennibrautagarðinum og vakti mikla lukku.

Ég náði að kaupa mér tvo svo ótrúlega fokking kúl boli og einn aðeins minna kúl, og svo tvo wife-beatera og einn jakka sem ég er svo fanta ánægður með.

Það var samt ekki eintóm hamingja þarna, því einn daginn þegar Stebbi vara að fara að sofa tók hann eftir því að tölvan sín var ekki þar sem hann skildi hana eftir. Við leituðum útum allt hús en fundum hana hvergi, og einnig var bakpoki sem hann átti og innihélt vegabréfið hans, myndavél, iPod video, Bose QC2 heyrnatól og meira horfinn. Líklega hefur verið farið inn í húsið meðan við sváfum og þetta tekið. Allt læst, nema einn gluggi inni hjá Stebba, samt voru “gluggatjöld” sem liggja utan á glugganum niðri. Þau eru gerð úr einhvers konar málmi og ekki hægt að sjá í gegnum þau. Það heyrist alls ekki lágt í þeim þegar þeim er lyft upp, en samt er það eina skynsamlega leiðin sem útskýrir hvernig þetta hvarf.

Ekki veit ég hvað þetta fólk sem fór til Eyja með gúmmíbátnum er að kvarta. Enginn neyddi það til að fara með bátnum, þau hefðu getað beðið eftir Herjólfi eða Fokkernum eða sleppt því einfaldlega að fara.

Það þýðir ekki að segja við einhvern að lemja þig og kæra hann svo fyrir líkamsárás.

Í vinnunni hef ég horft á bíómyndir og hlustað á tónlist til að láta tímann líða hraðar. Gerði það líka í allt fyrrasumar, þá horfði ég þó aðallega á myndir enda kerfið alltaf bilandi í fleiri tíma og þá dauður tími fyrir mig.
Núna er meira að gera þannig að ég fæ bara stuttar pásur og reyni að horfa á bíómyndir í tíu tíu mínútna pásum. Það gengur ekki alltaf vel. Á milli hlusta ég á tónlist meðan ég raða áfengi eða kössum á brettið.

Hins vegar varð dæmið flóknara um daginn, þá var bönnuð notkun á gemsum og “spilastokkum” á vörugólfinu, sökum þess að rekja má nokkur slys beint til notkunar á slíkum tækjum. Mér finnst það eðlilegt, en maður má heldur ekki hlusta á iPoda þegar maður er að raða á bretti inn í gámi, sem mér finnst fáránlegt og þess vegna fylgi ég því ekki. Ég hlusta aldrei, og hef aldrei gert, á iPodinn þegar ég er á lyftara enda geri ég mér grein fyrir hættunum þar.

Sennheiser tapparnir mínir mín biluðu um daginn, sambandsleysi kom í annað heyrnatólið og skyndilega dó hitt. Þannig að núna neyðist ég til að hlusta á kæft hljóð í öðru eyranu og ekkert í hinu. Það er handónýtt að hlusta á tónlist þannig, þannig að þá datt mér í hug podcasts, sem ég hef verið áskrifandi að lengi en hlustað sjaldan á; m.a. kvikmyndagagnrýni og 60 Mínútur (hljóðrásin einungis, engin mynd). Þetta er frábært í vinnunni, ég þarf að vísu að einbeita mér svolítið að því að hlusta því annars gleymi ég mér og þá eru liðnar kannski 30 sek og ég veit ekkert um hvað er verið að tala. Fyrst settu 60 Mínútur aðeins eina frétt úr hverjum þætti sem podcast, en núna setja þeir allan þáttinn. Ég elska 60 Mínútur, þeir láta tímann líða svo miklu hraðar. Ég er búinn að hlusta á ca tuttugu þætti á seinasta mánuðinum.

Hérna eru svo þeir tveir podcasts sem eru í uppáhaldi hjá mér:
FIlm Guide with Marc Fennell. Marc er ótrúlega góður kvikmyndagagnrýnandi, allir þættirnir hans eru tvær mínútur, +- 5 sekúndur. Hann hefur nokkra flokka í þáttunum. Helst er hann með gagnrýni, Movies with Marc, og fræðslu um ýmsar tegundir kvikmynda, ákveðna leikstjóra, leikara o.sv.frv., Marc’s Film Ed 101.
60 Minutes. Þarf ég að segja eitthvað um þá?