MaggiDan.com

Miðvikudaginn 8. júlí hélt ég í langferð þvert yfir landið, eða til Egilsstaða. Ástæðan var ættarmót hjá fjölskyldunni hennar Örnu. Í för með mér var Arna, foreldrar hennar, litli bró, amma og afi og tvö frændsystkin Örnu á okkar aldri.

Við keyrðum fyrst til Akureyrar með viðkomu á öllum mögulegum stöðum á leiðinni. Borgarnes, Staðarskáli og Varmahlíð.
Þegar við loksins komum á Akureyri áttum við pantað svefnpokapláss í tvær nætur á Lónsá. Mér brá heldur betur þegar ég sá aðstöðuna, þessu var skipt í herbergi og með rúmum og öllu. Ég sá fyrir mér stóran sal með dýnum og 50 Þjóðverjum. Fyrsti dagurinn fór í lítið og annar svo sem líka. Aðallega spil og dundur.

Þá keyrðum við austur á Ketilsstaði, þaðan sem Arna er ættuð, á ættarmótið á föstudeginum. Arna hefur talað um þetta ættarmót frá því við byrjuðum saman og hversu legendary drykkfelld ættin hennar væri. Ég hafði því býsna háar væntingar. Í ljós kom að ættin var greinilega ekki í stuði þessi tvö kvöld, því aðallega sáu unglingarnir um að drekka.

Ég verð helst, í ljósi fyrri færslu hérna þar sem ég talaði um skap feðginanna Örnu og Einars, að minnast á atvik þegar við vorum að tjalda. Stefý keypti tjald-skjólvegg í Rúmfó fyrir ættarmótið, hræódýrt. Algjört drasl. Eftir að hafa snúið honum á alla mögulega kanta fundum við loksins út hvernig hann átti að snúa (ég reyndar fann strax út úr því, en mjeh, tölum ekki meira um það). Helvítis skjólveggurinn varla hélst uppi, með plastfestingar, sem halda tjaldinu uppi (sést smá á myndinni, reyndar önnur tegund). Auðvitað brotnuðu festingarnar þegar vindurinn fór á vegginn. Ég fann leið til að halda tjaldinu uppi: stinga tjaldhælum í gegnum plastið efst og binda böndin við það. Ég sem sagt, afsannaði kenningu allra um að skjólveggurinn félli eftir fyrsta daginn. Sérstaklega þau feðgin, sem kepptust við að tala um að hann myndi falla. Snillingur er ég.

Það er mikið um skrítin nöfn í ættinni hjá Örnu. Eins og frægt er heitir hún Arna Vígdögg eftir ömmu sinni. Systir ömmu hennar heitir Fregn, dóttir Fregnar Vordís og dóttir Vordísar Fídes. Svo er fólk sem heitir Karel og Malen. Aldrei hafði ég heyrt þau nöfn. Og já, það eru fjórir bræður í ættinni sem heita Örn, Þröstur, Haukur og Valur! Ætli mamman heiti Lóa og pabbinn Hrafn?

Ættarmótið var vel heppnað. Sé skjólveggs-atvikið ekki talið með var algjör afslöppun í gangi þarna; útilegustólar, bjór, snakk og grill. Reyndar var keppt um Ketilsstaðabikarinn í ýmsum þrautum þar sem Vígdaggar ættleggur skíttapaði. Ég var einn af fjórum keppendum sem héldu heiðri hennar uppi…

Eftir ættarmótið fórum við á Eiða í sumarbústað, þar sem amma og afi Örnu eyddu svo heilli viku eftir að við Arna og tengdó keyrðum í bæinn. Við ákváðum að fara suðurleiðina til baka til þess, eiginlega eins, að ég gæti sagt að ég hefði farið hringinn. Þar stoppuðum við líka alls staðar sem við gátum. Djúpavogi, Höfn, Jökulsárlóni, Kirkjubæjarklaustri, Vík, Hvolsvelli. Ég reyndar vildi stoppa á Jökulsárlóni og Skaftafelli, en við keyrðum óvart framhjá því. Ég neitaði að stoppa í Hveragerði eða Selfossi, enda kominn með ógeð af stoppum og frostpinnum, sem óhjákvæmilega fylgdu stoppunum.

Í heildina keypti ég bensín fyrir 20.000 krónur í ferðinni. Það er ansi sárt í ljósi þess að við vorum á þremur bílum, og væntanlega borguðu þau það sama í bensín. Það er heldur ekkert djók að ferðast innanlands.

En þar sem keyrslan var virkilega löng hugsaði ég út í það og bjó til geðveikan lagalista sem átti að halda mér í góðu skapi allan tímann meðan ég væri að keyra. Það heppnaðist fullkomlega, enda er ég með geðveikan smekk á tónlist. (Tölum ekki um það hvernig Arna og frændi hennar skemmtu sér.) Ég reyndar klúðraði “Popp” hlutanum þegar ég brenndi hann á disk. Hann fór á tvo diska og uppröðunin í fokki.