The Wall
Ég hef lítið hlustað á tónlist undanfarið ár, af einhverri ástæðu. iPodinn sem ég var alltaf með á mér tók að gleymast öðru hvoru og svo var ég farinn að skilja hann eftir heima.
Nýlega hef ég aftur farið að hlusta á tónlist eins mikið og ég get. Ég hlusta mest á tónlist sem ég kynntist núna þegar ég eltist, t.d. Elton John (já, ég kynntist honum fyrst núna fyrir svona fimm mánuðum), ISIS, Amy Winehouse, Emiliana Torrini, Justin, DFA1979, The White Stripes og sérstaklega Derek And The Dominos ásamt einhverjum lögum völdum af handahófi.
Þarna í listanum er ekki Pink Floyd og ekki solo Eric Clapton. Seinustu tvö árin hef ég lítið sem ekkert hlustað á þessa tvo flytjendur, og það er alveg að fara með mig. Ég veit ekki af hverju ég hef vaxið svona frá þeim. Þeir voru nánast þeir einu sem ég hlustaði á þegar ég var lítill þangað til ég náði 14 ára aldri. 24 Nights og The Wall eru líklega þeir diskar sem ég hef mest spilað. Þegar ég fór til útlanda tók ég með mér geislaspilarann minn, þessa tvo diska með og einhverjar bækur. Meira þurfti ég ekki til að lifa af þriggja tíma flugferðir. Ég hef ekki hlustað á 24 Nights í einhver ár.
Núna sit ég í tíma að skrifa ritgerð með The Wall í eyrunum (er reyndar að hlusta á Is There Anybody Out There? útgáfuna, tónleikaútgáfu). Mikið djöfull er þessi diskur sjúklega fokking geðveikur. Þetta er minn all-time uppáhaldsdiskur. In The Flesh, The Thin Ice, Run Like Hell, Mother, Goodbye Blue Sky, Comfortably Numb, Vera, Nobody Home, Hey You og Is There Anybody Out There? láta mig fá gæsahúð við nánast hverja einustu hlustun, Það sem mér finnst svo skrítið er hvernig lög eins og Bring The Boys Back Home, jafnléleg og þau eru, hljóma vel í samhengi við í hin lögin á disknum. Hlustaðu á þau stök og þú hugsar, “hver semur svona vitleysu?” en um leið og þú heyrir allan diskinn skilurðu það. Þú… frelsast. Vá hvað þetta er góður diskur.
Category: Blogg
Subscribe
If you enjoyed this article, subscribe to receive more just like it.
Já! Þetta er eitt albesta blogg sem þú hefur sent frá þér Maggi minn. Og skammastu þín fyrir að hafa “vaxið” frá Eric Clapton og Pink Floyd. Sammála þér að The Wall er sjúklega fokking geðveikur. Klárlega mín uppáhaldsplata ever. Sannkallað meistaraverk og mun sterkara stykki en Dark Side á öllum sviðum.
24 Nights er langbesta plata Claptons og ég hlusta ennþá mikið á hana. Old Love, Pretending og Edge of Darkness eru gæsahúðarlög og meistarinn sannar í þessum lögum að hann er meistarinn.
Ég er ekki mikið fyrir að “uppgötva” aðra tónlistarmenn/hljómsveitir, ég er mjög íhaldssamur varðandi tónlist og er mjög sáttur við minn takmarkaða tónlistarsmekk. Var t.d. að komast að því í dag að ég fíla alls ekki Kings of Leon. Hafði heyrt alveg geðveika hluti um þessa hljómsveit og downloadaði því nýjasta disknum þeirra, setti hann í iPodinn, fór í ræktina og nennti ekki einu sinni að klára að hlusta á diskinn. Setti Coldplay á, sem er ein af mínum uppáhaldshljómsveitum. Nýi diskurinn þeirra er góður, mjög mikið lagt uppúr spili hljóðfæranna og það fíla ég.
Dark Side er líklega ofmetnasta plata sem ég hef heyrt.
24 Nights er náttla bara best-of plata með Clapton í live flutningi að mínu mati.
Ég er heldur ekki mikið fyrir að uppgötva nýja tónlistarmenn – þangað til núna. Ég er bara einhvern veginn kominn með leiða á öllu sem ég hef hlustað á hingað til. Kings Of Leon er ekki good shit sveit. Coldplay fíla ég heldur ekki, en ég ætla að gefa Viva la Vida séns þrátt fyrir að þeir hafi sent frá sér verstu plötu síðari ára, X&Y, frá sér.
Var líka að ná í nokkrar klassískar plötur, t.d. best of Seve Wonder, Supertramp, Neil Diamond og fleiri.
Varst þú ekki að lofa Kings of Leon í alla staði hérna í gamla daga Maggi?
Annars er fátt skemmtilegra en að uppgötva nýja tónlist, maður þarf eiginlega að leggja sig fram við að gera það. Annars er maður að missa af svo miklu.
Wish You Were Here með Pink Floyd er súper. The Wall er góð sem og DSOTM, en Wish You Were Here stendur upp úr að mínu mati.
Wish You Were Here líður fyrir það hve stutt hún er. Ef hún væri allavega helmingi lengri af jafn mikilli snilld og hún er í dag, já, þá væri hún hugsanlega meistaraverk Pink Floyds.
Á meðan The Wall er snilld í 2×45 mín og slær varla feilnótu allan tímann, þá er hún sjálfkrafa meistaraverk PF.
Þorsteinn: Ég fílaði nokkur lög með KoL í Seljaskóla; Molly’s Chamber og Red Morning Light, þau eru fín enn þann dag í en restin af þeim plötum það sem ég hef heyrt af nýju plötunni er ekki gott.
Shine On er mitt all-time uppáhalds lag.
Það gæti ég hlustað endalaust á. Welcome to the machine fíla ég bara ekki, og Have a cigar er ekki gott-ekki vont lag. En Shine On gerir diskinn betra en flesta, ekkert flóknara en það.
En skoðanir ykkar á Animals takk.
Animals er ágæt. Ekkert meira en það. Hlusta ekki oft á hana en þó annað slagið bara svona til að viðhalda henni í hausnum á mér. Meddle er mun betri, að mínu mati mjög vanmetin PF plata. Það sjá bara allir Dark Side, The Wall og Wish You Were Here en gleyma Meddle. Þar er fyrsta lagið á plötunni klárlega eitt af lögum PF, One Of These Days. Pjúra hljóðfæraleikur á hæsta stigi, það sem gerir PF að PF.