MaggiDan.com

Geri aðrir betur. Í gærkvöldi klukkan sex setti ég The Bourne Identity í tækið, klukkutíma eftir hana setti ég Supremacy í og klukkan ellefu byrjaði ég á Ultimatum og kláraði hana. Ég myndi ekkert eftir fyrstu tveimur myndunum, en þeirri þriðju mundi ég vel eftir enda tiltölulega stutt síðan ég sá hana. Það kom mér mjög á óvart hversu lélegri myndirnar voru núna. Í minningunni voru þær Rosalegar, með stóru R-i.

Fyrsta myndin var góð, en eins og gerist stundum með framhaldsmyndir skildi hún mann eftir í lausu lofti. Allar framhaldsmyndir verða að geta staðið sjálfar, það er skilyrði sem ég set.
Önnur myndin var í allt öðrum stíl, enda annar leikstjóri kominn. Hraðari myndataka, örari klippingar og meiri hasar. Það fannst mér draga myndina mest niður.
Sami galli fannst mér á þriðju myndinni, alltof örar klippingar. Myndin er samt svo fáránlega þétt, og atriðið með blaðamanninn á Waterloo stöðinni er svo geeeðveikt!

Mér fannst geðveikt að horfa á allar myndirnar í einu. Söguþráðurinn sjúklega flókinn og oft erfitt að fylgja eftir, en að horfa á þetta allt í röð meðan fyrri myndir voru enn í fersku minni gerðu myndirnar enn betri og heilsteyptari.

Í janúar á þessu ári skrifaði ég um frábæran hæfileika FB-inga við að leggja í stæði þegar snjóar. Þegar snjór er, virðist greindarvísistala samnemenda minna lækka um svo heilan helling að ég er orðlaus. Ég virkilega veit ekki hvaða blótsyrði ég á að nota um þá. Áðan komst ég þó að því að kennarar virðast vera sekir um þessa heimsku líka. Kennari hér við skólann lokaði bílinn minn inni.

Ég nota sömu mynd og í fyrra um hvernig stæðin eiga að vera (smellið fyrir stærri mynd):

Í morgun var þetta hinsvegar svona (ég póstaði rangri mynd áðan, það voru fjórar raðir í kös; ekki þrjár):

Þarf að segja eitthvað fleira?

… það þýðir ekki að einblína í slæmu hliðina. Þó að við séum screwed er alltaf hægt að horfa á björtu hliðina.
Þetta er t.d. skemmtileg tilviljun í leiðinlegu atviki.

Ég fór á The Dark Knight, aftur, í gær.
Skoðun mín á myndinni er sú sama, þetta er besta spennumynd sem gerð hefur verið. Helsti munurinn er að mér fannst myndin ekki jafn fyndin, og Jókerinn var ekki alveg jafn góður. Two-Face fílaði ég miklu betur í þetta skipti, eftir hálfgerð vonbrigði seinast. Núna var ég búinn að sætta mig við hvernig hann leit út og var ekkert að svekkja mig á því. Gary Oldman óx örlítið í áliti hjá mér, en af einhverjum ástæðum fer hann í taugarnar á mér. Ég vildi líka óska þess að Cillian Murphy hefði verið troðið þarna inní á einhvern annan hátt, og fá fleiri atriði með honum.
En það sem ég er að reyna að segja er… Shiiiiiit hvað þessi mynd er góð!