Spánn

Takk fyrir að blogga fyrir mig, Frank.
Ætli ég geri það ekki núna, sjálfur. En já, byrjum á að spóla yfir Clapton og að Spán. Spánn var æði. Allt þarna var ódýrt (mætti hafa verið 40 kr. ódýrara á Evru, en mjehh). Áfengið á skít og kanil og aðrir drykkir sömuleiðis. Reyndar maturinn líka, jafnvel á veitingastöðum.

Ég lenti laugardaginn 9. ágúst, 10 dögum á eftir Örnu, Stebba og Aníku, klukkan 11 um kvöldið að staðartíma. Mín flugvél hefur greinilega flogið umtalsvert hraðar því flugið tók 20 – 30 mín styttra en hjá þeim. Það orsakaði mér mikilli kvöl og pínu á flugvellinum því þau mættu þegar þau héldu að ég myndi lenda (væntanlega á sama tíma og þau lentu, því við fórum á sama tíma í loftið). Ég með Frelsi í útlöndum óvirkt og ég vissi ekki af hverju ég gat ekki tengst neinu símafélagi (útaf ég skipti yfir til Nova), með sama sem enga spænskukunnáttu og Spánverjar með sama sem enga enskukunnáttu. Eftir að hafa setið órólegur þarna í rúmar 20 mín var ég orðinn verulega stressaður og við það að fríka út. Fór í kaffiteríuna að reyna að skipta seðli til að hringja úr tíkallasíma, þau töluðu ekki ensku þannig að ég benti á peninginn og sagði “Tengo dinero?”, sem þýðir “Ég á pening?” Það sem ég ætlaði að segja var “Áttu klink?”. Hún neitaði mér og benti á einhverja kaffiteríu tveimur hæðum ofar, ég hélt nú ekki ef krakkarnir skyldu koma og fór á bílaleiguskrifstofu þarna. Þau notuðu einungis kort, þannig að ég fór á löggu skrifstofu sem var þarna líka og sagði “Tengo dinero?” og fékk aftur neitun. Þá var ég að fá tárin í augun, hélt að þau hefðu villst á leiðinni og sá mig fyrir mér eins Tom Hanks í The Terminal.
Þá fór ég upp á kaffiteríuna, náði að skipta peningnum og fór aftur niður í Arrivals svæðið í tíkallasímann sem var þar í hliðargangi. Hringdi í þau með hjartað í buxunum og spurði hvar þau væru, og þau sögðust vera í Terminali 1, þar sem ég var. Ég sagði að það gæti ekki verið og sagði þeim að vinsamlega drulla sér þangað. Ég labbaði til baka og fékk mér sæti, sé þau koma labbandi 30 sek síðar. Þá höfðu þau komið svona mínútu fyrr, akkúrat þegar ég var í skjóli að tala í símann og svo höfðu þau akkúrat náð að labba burt meðan ég dröslaðist með töskurnar mínar til baka í sætið að leita að Terminali 1.

En þrátt fyrir vægast sagt ömurlega byrjun á fríi fyrir mig kom það vel út. Við fórum í vatnsrennibrautagarð, á ströndina og svo vorum við auðvitað með einkasundlaug í húsinu. Arna var með tilbúna Speedo sundskýlu (ekki það að hún hafi skýlt miklu) handa mér sem ég var í. Og það var mikið gert grín af mér, og ekki af krökkunum. Ég var sá eini yfir fimm ára aldri og undir sextíu ára í Speedo í rennibrautagarðinum og vakti mikla lukku.

Ég náði að kaupa mér tvo svo ótrúlega fokking kúl boli og einn aðeins minna kúl, og svo tvo wife-beatera og einn jakka sem ég er svo fanta ánægður með.

Það var samt ekki eintóm hamingja þarna, því einn daginn þegar Stebbi vara að fara að sofa tók hann eftir því að tölvan sín var ekki þar sem hann skildi hana eftir. Við leituðum útum allt hús en fundum hana hvergi, og einnig var bakpoki sem hann átti og innihélt vegabréfið hans, myndavél, iPod video, Bose QC2 heyrnatól og meira horfinn. Líklega hefur verið farið inn í húsið meðan við sváfum og þetta tekið. Allt læst, nema einn gluggi inni hjá Stebba, samt voru “gluggatjöld” sem liggja utan á glugganum niðri. Þau eru gerð úr einhvers konar málmi og ekki hægt að sjá í gegnum þau. Það heyrist alls ekki lágt í þeim þegar þeim er lyft upp, en samt er það eina skynsamlega leiðin sem útskýrir hvernig þetta hvarf.

Tags: ferðalög, iPod, Spánn

Category: Blogg