MaggiDan.com

Úff. Hér kemur það.
Eins og eflaust einhverjir hafa tekið eftir hef ég beðið eftir The Dark Knight með óþreyju. Ég hef talið niður dagana, síðustu 20 daga. Í gærkvöldi fór ég klukkutíma fyrr, kl. 22, úr vinnunni til að vera fremstur í röðinni; eftir að hafa talið niður mínúturnar þangað til myndin hæfist sem var klukkan 23.10. Spenningurinn hjá mér var ótrúlegur þegar ég komst í bíóið. Ég var ekki fremstur í röðinni, en hún var ekki orðin löng heldur. Skömmu eftir að ég kem, sé ég strák uppdressaðan sem Jókerinn. Það er ekki eitthvað sem dregur úr spenningi mínum.
Samt gerði kvíði vart við sig líka. Hvað ef myndin yrði ekki jafn góð og ég vonaðist eftir? Tilfinningin var svipuð og ég upplifi skömmu fyrir flug – ótti við að deyja (í þessu tilfelli að myndin ylli mér vonbrigðum) en samt tilhlökkun að komast til útlanda.
Ég hef séð, held ég, allt sem tengist myndinni. Alla trailera, alla búta sem komnir voru á netið, skoða óljósar myndir af Two-Face. Myndin sameinar í þokkabót tvo af mínum uppáhaldsleikurum, Aaron Eckhart og Christian Bale. Ef Al Pacino hefði bara verið þarna einhversstaðar…

Þá að myndinni. Myndin er góð. Söguþráðurinn er ekki nógu sterkur. Borið saman við Batman Begins er sú mynd umtalsvert skemmtilegri og söguþráðurinn betri. Myndin er á þriðja tíma, en verður aldrei langdregin. Til þess er handritið bara of gott, það er aldrei dauður punktur í myndinni eða vandræðalega asnaleg samtöl. Plottið er ófyrirsjánlegt, jafnvel flókið fyrir ungu Batman aðdáendurna – allt að þrettán ára gamlir krakkar gætu átt erfitt með að fylgja myndinni eftir; enda er þetta alls ekki barnamynd, sbr. þessa og Batman Begins við allar aðrar ofurhetjumyndir hingað til, Spider-Man þrennuna, Fantastic Four tvennuna (guð, ekki láta það verða að þrennu) og nú nýlegast Hulk. Auk þess gæti Jókerinn haldið mér uppteknum klukkutímum saman.

Ef það er eitthvað sem ég vildi breyta þá væri það Katie Holmes og Maggie Gyllenhaal, báðar sem Rachel. Það fer í taugarnar á mér að sama manneskjan leiki ekki sömu persónuna í þessum myndum, en í staðinn fyrir að hafa Katie í þessari mynd vildi ég að Maggie hefði leikið Rachel í Batman Begins í staðinn. Maggie skilaði hlutverkinu á óaðfinnanlegan hátt. Einnig fannst mér Two-Face koma of seint inn í myndina.
Christian Bale, einn svalasti maður sem gengið hefur á þessari jörð, getur varla annað en staðið sig vel sem Batman en samt talar hann með þessari pirrandi rödd. Sem Bruce Wayne stendur hann sig hins vegar vel, geðveikt svalur milljarðamæringur sem mætir alltaf með mismunandi konur hvert sem hann fer. Ef maður er ríkur og frægur á maður aldrei að láta sjá sig í sama out-fittininu tvisvar; en í hans tilfelli – konum.
Restin af leikurunum er vel reynd; Michael Caine, Morgan Freeman, Aaron Eckhart (líklega sá óreyndasti), Gary Oldman og Heath Ledger.
Ég hef hugsað nákvæmlega það sama og allir aðrir um Heath. „Okei, hann er flottur í trailernum en strax komin Óskarsverðlauna-umræða um hlutverkið bara útaf hann dó? Kommon.“ Og ég veit hversu tilgangslaust það er að segja þetta (allavega þangað til fólk sér myndina), en mikið fokking andskoti fór hann vel með Jókerinn. Hann var, vægast, vægast, vægast sagt TRYLLTUR sem hann. Jafn geðveika, í orðsins fyllstu merkingu, frammistöðu hef ég aldrei séð. Túlkun hans á geðsjúkum glæpamanni var fullkomin og ástæða þess að myndin trónir í efsta sæti IMDB sem besta mynd allra tíma. Það eina sem þú hlærð að í myndinni eru atriði með Jókernum, og þau eru þó nokkur.

En að lokum að einkunninni. Það er það erfiðasta við myndina. Ég held ég hafi gefið það nógu sterklega í skyn að myndin er góð, en hún stóðst ekki allar mínar væntingar. Myndin var ekki nógu skemmtileg. Þessi er frekar svona… „alvöru“ mynd, í stíl við stórmyndir eins og American Gangster og Schindler‘s List, mynd sem situr í manni.
Einkunnin… 8/10 er of lítið fyrir myndina útaf hversu góð hún er en 9/10 er of hátt útaf „vonbrigðunum“ sem hún olli mér. Niðurstaðan er því 8.5, en þar sem mitt kerfi keyrir á sléttum tölum námundast þetta að 9/10.

Til hamingju Christopher Nolan fyrir að hafa sett nýjan staðal í gerð spennumynda.

Rating:

Aðal sportið í vinnunni núna er að gera þetta:

Að setja double-tape á gamlan hanska og líma á hjálm grunlausra samstarfsmanna - í þessu tilfelli yfirmannsins. Allt önnur sagar hins vegar þetta er gert við mann sjálfan.
Það er frekar erfitt að koma þessu á hjálminn án þess að manneskjan verði var við það, en svo erum við líka að reyna við tímamet; hversu lengi verður aðilinn með þetta á sér? Metið er 15 mínútur, enda er hann vinsælasta fórnarlambið.

Ég fílaði Kalda Slóð. Myndin í heildina er góð, ef svo má að orði komast. Leikurinn er slappur hjá mörgum leikurum hennar; aðallega hjá Þresti Leó Gunnarssyni, aðalleikara myndarinnar. Þó held ég að það sé útaf handritinu sem byggir upp léleg samtöl sem gefa of mikið upp – ég meina, það talar enginn svona á Íslandi. Handritið er eins og enskt handrit hafi verið þýtt yfir á íslensku af þýðendunum hjá RÚV, ekki beint gömul íslenska heldur bara mál sem enginn talar nema þýðendurnir.
Leikararnir hafa sem sagt ekki mikið til að byggja á, en þar vega hæfileikar á móti. Enginn í myndinni nema Hjalti Rögnvaldsson, sem leikur Pétur, og hugsanlega Elva Ósk Ólafsdóttir, sem leikur Freyju, eru sannfærandi í hlutverkum sínum. Ekki einu sinni hin alþekkta Hollywood leikkona Aníta Briem stendur sig í sínu litla hlutverki.
Leikurinn er það sem dregur myndina niður, en það sem er best við myndina er að hún er íslensk. Myndin er mun íslenskari en Mýrin og það fílaði ég. Yfirlitsmyndir af Reykjavík, snjósleðar og jöklar, dauð hreindýr og mátulega lítil virkjun er það sem gerir myndin að því sem hún er.
Plottið er heldur ekki slæmt, Mýrin er of flókin og erfið að kvikmynda enda fannst mér erfitt að fylgja henni eftir en Köld Slóð er mátulega létt.
– Maður finnst látinn í virkjun fyrir norðan og er dauðsfallið stimplað sem slys, sonur mannsins sem deyr kemst að því að þetta er faðir sinn daginn eftir að hann deyr og hann rannsakar þetta því honum finnst málið eitthvað gruggugt og fer norður í virkjunina. Þar kynnist hann starfsfólki virkjunarinnar, sem virðist hafa sitthvað óhreint í pokahorninu og reynir að grennslast fyrir um það hvort faðir sinn hafi verið myrtur.
Allan tímann þóttist ég viss um hvernig þetta vildi til en vildi ekki viðurkenna að ég væri það ekki, og ef hann hefði verið myrtur hver morðinginn væri – starfsmaður eða einhver utanaðkomandi. Ef það var starfsmaður, hver þeirra gerði það?
Leikstjóri myndarinnar er Björn Björnsson en hann hefur nánast enga reynslu af leikstjórn. Tvær kvikmyndir; þessa og Njálssögu, einn þátt af Sönn íslensk sakamál og svo nú nýlegast þættina Mannaveiðar, sem verða næstir á dagskránni hjá mér.

Rating:

Við fórum í útilegu um helgina, í T-Bæ í Selvogi held ég. Eftir að hafa lesið um 26 og 28 ára gömul pör sem neitað var um aðgöngu að tjaldsvæðum urðum við svolítið smeik um að fá hvergi inngöngu. Magga hringdi á undan okkur og spurði hvort eitthvað aldurstakmark væri, en svo var ekki - og í þokkabót kostaði nóttin bara 600 kall á mann sem ég tel nokkuð vel sloppið.

Við vorum tíu í hópnum og vorum við meirihlutinn á tjaldsvæðinu. Hinir gestirnir voru hjólreiðakappar sem vöknuðu eldsnemma og hjóluðu burt. Ég, Arna, Aníka og Agnes, vinkona Aníku, komum á föstudagskvöldið um níu leytið og gerðum okkur tilbúin að tjalda. Við Arna tókum með okkur tvö tjöld, annað sem hún hefur átt lengi og er stórt sex manna tjald, og svo kúlutjald sem við keyptum fyrir verslunarmannahelgina á Akureyri á seinasta ári. Við tókum það með, eiginlega bara af því bara, ef stelpurnar vildu ekki sofa í tveggja manna hliðartjaldinu í okkar tjaldi.
Þegar við vorum búin að taka stóra tjaldið úr pokanum, breiða úr því og hafa tjaldhælana til föttuðum við að við höfðum ekki tekið stangirnar úr pokanum. Þær voru ekki þar þannig að ég hóf dauðaleit að þeim en fann þær hvergi, þá var lítið annað hægt að gera en að hringa í bæinn - á sambandsdauðu svæði, hvert símtal dugði í 5-30 sekúndur. Þær voru ekki heima hjá Örnu, með stóra tjaldinu, heldur í skottinu á bílnum mínum og búnar að vera þar í ár. Kannski hefði ég séð þær ef ég væri búinn að fjarlæga dekkin!
Þannig að við þurftum að láta kúlutjaldið duga okkur, sem það gerði alveg stórvel.

Sumarveðrið var alveg geggjað um helgina og ég skaðbrann í framan og á leggjunum þar sem ég var í kvartbuxum. Arna er alveg jafn hvít og vanalega eftir að hafa eytt meirihlutann af tímanum sofandi inni í tjaldi.

Ég er búinn að setja inn myndir frá helginni, sem eru í Myndaflipanum.