MaggiDan.com

Bara svo það fari ekki milli mála, þá er American Gangster fullkomin mynd. Allt við hana er fullkomið. Ekki of mikið af neinu og ekki of lítið af neinu. Ridley Scott, leikstjórinn, bjó til meistaraverk. Hann hefur leikstýrt myndum sem ég hef séð, á borð við Matchstick Men, Gladiator, Hannibal og Kingdom Of Heaven. Mjög misjafnar myndir alltsaman, bæði að efni og gæðum.

Trailerinn heillaði mig ekki þegar ég sá hann fyrst og átti ég ekki von á neinu meira en meðalmynd, þrátt fyrir gulldóma sem myndin var búin að fá. Ég ætlaði ekki einu sinni á hana í bíó, þannig að ég þarf varla að taka það fram að hún kom þægilega á óvart.
Myndin er róleg alla leiðina í gegn, og finnst mér hún helst líkjast Eastern Promises. Aðalpersónan yfirveguð og lætur ekkert koma sér á óvart. Hann er tilbúinn í allt, hræðist ekkert og er líka hógvær. Eins og hann sagði þegar frændi hans klæddist mjög áberandi fötum: Hvað er málið með fötin? Veistu hvað þau segja? Viltu vita hvað þau segja? Handtakið mig!
Allavega, ég nenni ekki að rekja söguþráðinn öðruvísi en að sögusviðið er Harlem á seinustu árum sjöunda áratugarins og fyrstu árunum á þeim áttunda. Myndin fjallar um Frank Lucas sem er stærsti heríóninnflytjandi Harlem og stjórnar öllu þar. Skyndilega fer nýtt heróín að flæða um göturnar, nefnt „Blue Magic“. Löggan veit ekkert hver stendur bak við það, en það er helmingi hreinna og helmingi ódýrara en heróínið sem var verið að selja á sama tíma. Því verði nær Frank með því að sleppa öllum milliliðum. Lögguna fer þó að gruna ýmislegt þegar líður á, og aðrir dópsalar í borginni verða reiðir út í Frank fyrir að hafa sett sig á hausinn.

Denzel Washington er geggjaður í myndinni. Ég finn lykt af mörgum verðlaunum merktum honum. Hann er gjörsamlega sniðinn í hlutverkið og svo ótrúlega svalur í þessari mynd. Þótt mér finnist það ótrúlegt hef ég séð skammarlega fáar Denzel myndir, eða bara sex, og hefur hann bara verið meðalleikari í minningunni þannig að þessi hífir hann aðeins upp metorðastigann.
Russel Crowe, sem ég held mikið upp á, féll í skuggann af öðrum betri leikurum. Leikur hans í þesari mynd á ekki möguleika á móti þeim sem hann sýnir í Cinderella Man, sérstaklega í 3:10 To Yuma og A Beautiful Mind, en hún á sérstakan sess í huga mínum. Persónan sem hann leikur í myndinni, Richie Roberts, er frekar pirrandi. Persónan er alveg heiðarleg; þáði ekki mútur og stal ekki dópi, eins og flestar löggur á þessum tíma. Ridley Scott lét mig fá samúð með Frank, sama hvort það var viljandi eða ekki, og ég þoldi ekki þegar Richie náði að tengja milli punktanna og fá út Lucas. Þar sem myndin er byggð á sönnum atburðum, hlýtur þetta mál að hafa leitt eitthvað af sér, og raunin varð sú að Richie Roberts náði að handsama þrjár af hverjum fjórum löggum í sérstökum eiturlyfjasveitum sem störfuðu á þessum tíma, fyrir lögbrot og þjófnað tengdum dópi.
Mest kúl persónan í myndinni er samt klárlega Detective Trupo, leikinn af Josh Brolin. Hann er með flottustu mottu sem ég hef séð!
Í heildina stóðu aukaleikararnir sig alveg jafn vel og aðalleikararnir. M.a. leikur Cuba Gooding Jr. aukahlutverk, og rappararnir T.I. og RZA.

Margir hafa séð myndina Blow, með Johnny Depp og Penélope Cruz. Hún fjallar um eiturlyfjbaróninn George Jung, sem var í aðeins stærri aðgerðum en Frank Lucas. Að efninu; ég sá fólk bera þessar myndir saman á netinu, og það er alls ekki hægt. Þær eru jafn ólíkar og epli og appelsína. Langaði bara að segja það.
Rating:

Bahhh. Ég fór inn á IsTorrent áðan til að sjá hvort eitthvað spennandi væri þar inná, þegar ég rak augun í frétt á forsíðunni hjá þeim. Fréttin fjallar um skýrslu sem comScore gerði um nýjustu plötu Radiohead, In Rainbows. Radiohead ákvað, fyrst hljómsveita, að bjóða áðdáendum sínum að ná sér á nýjan hátt í plötu sína. Þú getur farið inn á InRainbows.com og náð þér þar í plötuna, ókeypis eða borgað fyrir hana jafn mikið og þú vilt.
Samkvæmt comScore náðu 62% aðdáenda Radiohead í plötuna ókeypis, þar á meðal ég, en 38% sem borguðu borguðu að meðaltali 350 krónur fyrir plötuna. Þarna ákváðu SMÁÍS að hamra járnið meðan það væri heitt og drulla yfir þessa aðferð Radiohead, og sanna að „þjófarnir á netinu, og aðrir“ myndu ekki borga fyrir efni sem hægt væri að fá ódýrt á netinu, heldur niðurhala því ólöglega eða borga ekkert.
Mér finnst þetta gjörsamlega fáránleg frétt hjá SMÁÍS, sem ber titilinn „Eru aðdáendur Radiohead nýskari en aðrir neytendur?“. Ég er svo drullupirraður núna bara við að lesa fréttina aftur yfir. Ég er ekki tilbúinn að borga fyrir tónlist á netinu. Ég hefði ekki borgað meira en 350 kall fyrir diskinn af netinu, en ef ég fíla tónlist kaupi ég hana á 1.999 krónur hjá Skífunni þegar ég er búinn að niðurhala henni, löglega eða ólöglega. Ég er bara svo hneykslaður á SMÁÍS, og orðbragðinu sem þeir nota í fréttinni að ég get ekki vonað annað en að fréttahöfundurinn muni eiga ömurlegt líf það sem eftir er.
Einnig er þess vert að taka fram að talsmaður Radiohead er alls ekki sáttur með könnun comScore og sagði m.a. þetta um hana: However, they can confirm that the figures quoted by the company comScore Inc are wholly inaccurate and in no way reflect definitive market intelligence or, indeed, the true success of the project.
Og talandi um verð á geisladiskum. Fyrir ári síðan kostaði DVD- og geisladiskur vanalega 1.999 krónur hjá Skífunni, nema um væri að ræða tilboð eða sérstaka útgáfu á geisladisknum. Svo voru tónlist og kvikmyndir gerðar skattfrjálsar hjá ríkinu, og lækkaði verðið þá niður í 1.834 krónur, minnir mig, og hélst þannig í einhverja mánuði. Hvað kostar DVD- og geisladiskur núna? 1.999 krónur! SMÁÍS, Skífan og allir sem koma nálægt þessu, fokking hoppið upp í rassgatið á ykkur. Ég er hættur að kaupa tónlist hérlendis.

Ég var búinn að haka við Hold með HAM þegar ég sá Trúbrot diskinn, og var fljótur að skipta honum út. Valdi frekar Lifun… en Undir áhrifum með þeim. Annars finnst mér vanta mikið af nýrri diskum þarna, t.d. Musick með Maus frekar en diskar sem eru eldri en tíu ára. Mér finnst Musick bara miklu betri. Ég skil samt ekki hvernig Moggamenn geta horft fram hjá meistarastykkinu, Masterpiece of Bitterness með Sólstöfum. Diskurinn hefur nær eingöngu fengið góða dóma út um allan heim. Það er samt hægt að bæta við diskum þarna sem manni finnst vanta á listann en ég nennti ekki að standa í því, ég held líka að enginn nenni heldur að standa í því þannig að eitt atkvæði skiptir ekki svo miklu. En svona burtséð frá því lítur val mitt svona út:

Emilíana Torrini - Fisherman’s Woman
Hjálmar - Hljóðlega af stað
Sigur Rós - Ágætis byrjun
Sigur Rós - Takk
Trúbrot - Lifun

Hvernig kusuð þið, ef þið kusuð eða hvernig mynduð þið kjósa? Hér má nálgast listann og kjósa!
Samkvæmt mbl.is er þegar einn diskur kominn með afgerandi forystu. Ég sé fyrir mér Ágætis Byrjun þar, en ég held að eldri mennirnar muni hafa vinninginn. Hljómar, Megas, Mannakorn og Stuðmenn. Jafnframt mun það sanna sig að Íslendingar fíli ekki Björk Guðmundsdóttur! Gling Gló mun líklegast vera á listanum, en það er bara sökum þess að fólk finnur fyrir skyldurækni að kjósa diskinn.

M-Dawg, aka Pimp Daddy, kveður

Robin Williams leikur kennarann John Keating og fer með eitt af aðalhlutverkunum í kvikmyndinni Dead Poets Society frá árinu 1989. Ekki er mikið um fræga leikara í myndinni, enda flestir aðalleikaranna á tvítugsaldrinum. Allavega tveir af þeim leikurum eru orðnir þekktir í dag, og annar þeirra mjög þekktur. Annar er Robert Sean Leonard, sem lék Neil Perry, og fer hann með stórt hlutverk í læknadramaþáttunum House með Hugh Laurie fremstan í flokki, og hinn er Ethan Hawke, sem lék Todd Anderson, en hann hefur leikið í mörgum kvikmyndum sem slógu í gegn. Þó lék einn annar þekktur leikari fyrir utan Robin Williams í myndinni, og það er Kurtwood Smith en hann leikur aðallega aukahlutverk í hinum ýmsu myndum. Leikstjóri myndarinnar er Peter Weir, en eftir að hann leikstýrði Dead Poets Society hefur ferill hans aðeins stefnt upp á við. Hann leikstýrði stórmyndum á borð við The Truman Show og Master And Commander: The Far Side Of The World eftir það.

Dead Poets Society fjallar um móðurmálskennarann John Keating og nemendur hans og á myndin að gerast árið 1959. John kennir í fyrrverandi heimavistarskólanum sínum, sem er afar strangur og virtur. Strákarnir í skólanum eru hins vegar venjulegir sautján ára strákar sem nenna ekkert að læra og vilja bara skemmta sér. Nýja kennaranum þeirra, Keating, tekst hins vegar að ná athygli þeirra strax á fyrsta degi og líta þeir upp til hans samstundis. Hann beitir öðruvísi kennsluaðferðum og hvetur strákana til þess að gera það sem þeir vilja. Carpe Diem, segir hann alltaf, sem þýðir fangaðu augnablikið; lifðu lífinu til fulls. Jafn áhrifagjarnir og krakkar eru á þessum aldri hugsa þeir mikið um þetta. Strákar virðast heldur ekkert hafa breyst að því leytinu til frá þessum tíma, að þeir grafa upp árbókina frá því Keating var í skólanum til að reyna að hafa eitthvað til að stríða honum á. Þeir sjá að hann var formaður félagsins Dead Poets Society sem ekki hafði verið virkt mjög lengi, eflaust frá því hann var í skólanum. Nokkrir nemenda hans ákveða að endurvekja félagið sem er þónokkuð áhættusamt, en til þess þarf að fara úr skólanum að næturlagi og fleira til. Þó virðist þessi carpe diem lífsspeki hafa áhrif á strákana sem þeir ráða ekki við. Þeir taka órökréttar ákvarðanir, hugsandi, „af hverju ekki?“ í stað þess að hugsa hverjar afleiðingarnar verða. Þannig að jafn góð áhrif og Keating hafði á strákana klúðruðu þeir sínum málum sem hefðu ekki skapast hefði hann ekki talað um carpe diem. Keating sagði líka um carpe diem, að sjúga merginn úr lífinu en eftir að strákarnir gengu of langt með það sagði hann: „Sucking all the marrow out of life doesn’t mean choking on the bone,“ eða „þó þú sjúgir merginn úr lífinu þarf beinið ekki að standa í þér.“

Leikararnir stóð sig vel, miðað við aldur og fyrri störf. Allir strákarnir höfðu lítið sem ekkert leikið, hjá tveimur var þetta fyrsta skiptið að leika í kvikmynd og hjá tveimur var þetta í annað skiptið. Augljóst er að strákarnir höfðu ekki mikla reynslu þegar þeir léku í Dead Poets Society, en það sést ekki mjög augljóslega. Robin Williams sýnir stórgóðan leik eins og alltaf. Þó fannst mér myndin frekar leiðinleg, mjög langdregin og ekki nógu sterkur sögurþráður.
Rating:

Meðlimir Sigur Rósar eru búnir að vera í kynningarferð um Bandaríkin undanfarið. Eins og svo margir Íslendingar las ég um „versta viðtal allra tíma“, sem tekið var við þá í þessari ferð. Það er úr þættinum The Bryant Park Project. Það er útvarpsþáttur, en þeir tóku viðtalið einnig upp á myndband. Þáttastjórnandinn hafði m.a. þetta að segja um viðtalið:

Their music is beautiful and moving, so much so that it doesn’t matter that they’re singing in a totally made-up language. Sigur Ros is four lads from Iceland, and recently, they were in New York to screen a new concert film Heima at the New Yorker Festival. Their P.R. folks called and asked if we wanted them on the show, to which we quickly replied, “hells yeah”.
Anyway, last Friday the band showed up promptly at 11am (EDT) and commenced to give what is possibly the worst interview in the history of electronic media.
Seriously.
It was that bad.
We’re not sure if they were tired, or if it was a language thing, or what… but wow.

Ég er vægast sagt sammála því sem hann segir hér að ofan, en einhvers staðar las ég að þeir hefðu sagt að þegar þeir væru allir í viðtali biðu þeir eftir að einhver annar í sveitinni svaraði, og það hefði gilt þarna. Allavega, horfið bara á þetta:

Hér má svo sjá greiningu á viðtalinu, með tónlistarblaðamanninum Jancee Dunn (það er kona, en er blaðaðmaður ekki starfsheitið?).

Fann svo frekar vandræðalegt viðtal við Andy Warhol, sem er í svipuðum stíl: