MaggiDan.com

Skella inn smá dagdraumi sem ég er búinn að vera að hugsa um undanfarið.

Pro Et Contra, skólablað FB, sem kom út núna í ár var aumt. A3 blað brotið í tvennt og heftað saman. Prentað í skólanum, auglýsingalaust, fáeinar greinar eftir ritnefnd og þrjár til fjórar aðsendar greinar. Samt var blaðið gott innihaldslega séð, en ekki nógu gott til að vera skólablað - sem kom út einu sinni á öllu árinu. Þó var það öllu skárra en blaðið sem kom út í fyrra. Ég fæ það á tilfinninguna að ég sé að lesa Séð og Heyrt þegar ég les það. Áður hafði Ritnefnd Pro Et Contra legið niðri í ein þrjú ár, en fyrir það hlé var Pro Et Contra “veggblað”; þ.e. greinar voru skrifaðar, harðskeyttar en málefnalegar og hengdar upp á vegg og voru fyrir alla að lesa.

Það sem mig langar að gera á næstar ári er almennilegt skólablað. Leggja mitt að mörkum til að reyna að efla ömurlegt félagslíf skólans. Harðkápa og glanspappír! Taka viðtöl við fræga eldri nemendur skólans, fá sponsora til að gera almennilegt blað mögulegt, leggja virkilegan metnað í þetta.

Ég held að þetta sé virkilega möguleiki. Ef ritnefnd verður virkilega dugleg og hefur áhuga og metnað munu FB-ingar sjá alvöru skólablað á næsta ári.

Martin Brest leikstýrði myndinni Midnight Run, árið 1988. Hann hefur leikstýrt misgóðum myndum, allt frá Gigli að Scent of a Woman og að Beverly Hills Cop. Í þessari mynd leikstýrir hann m.a. þeim Robert De Niro, Charles Grodin, Dennis Farina og Joe Pantoliano.

Mannaveiðarinn Jack Walsh, leikinn af Robert De Niro, sem fær tilboð í fyrrum bókhaldara mafíunnar, sem hafði ekki mætt fyrir dómstóla. Bókhaldarinn Jonathan Mardukas, leikinn af Charles Grodin, hafði stolið fáeinum milljónum af mafíunni - þar sem mafíósinn Jimmy Serrano, leikinn af Dennis Farina, fer fremstur í flokki – og gefið til góðra málefna. Mafían býður betur Jack Walsh betra boð, sem hann hafnar, og skerst hún þá í leikinn ásamt FBI og snögglega vandast málin, þar sem allir eru á höttunum eftir Jonathan Mardukas, enda mikilvægur maður þar á ferð - með mikilvægar upplýsingar um mafíuna.

Leikararnir stóðu sig allir með prýði en ekki fannst mér reyna mikið á leik þeirra á þessari mynd. Svona hasar-grín-drama myndir reyna sjaldan á leikarana að mínu mati og því lítil gagnrýnin á þá. Þó fannst mér yndislegt að horfa á þá félaga Robert De Niro og Charles Grodin, mannaveiðarann og bókhaldarann, hvernig þeir smellpössuðu í hlutverkin og hversu vel hlutverk þeirra pössuðu saman. Það var yndislegt að horfa á þá og sjá hvernig þeir hötuðu að elska hvorn annan. Jack óþolandi með sína dónalegu framkomu við Jonathan, en samt átti hann það skilið með sínar pirrandi spurningar og afskiptasemi af lífi Jacks. Samt virkuðu þessar spurningar hans og þótt Jack þoldi ekki að vera leiðinlegur við Jonathan var hann það samt því hann var nú einu sinni, mjög verðmætur, „fangi“ hans.

Maður gat ekki annað en hlegið að hnyttnum samtölum Jacks og Jonathans þar sem þeir voru við að gefast upp á hvorum öðrum. Þótt Jonathan hafi reynt að flýja af og til og Jack lofað honum „frelsi“ fyrir að bjarga sér úr lífshættu og svikið það svo, þá voru þeir orðnir ágætis félagar og þeir komu því svo vel frá sér.

Leikstjórinn Martin Brest hafði fjölda úrvals leikara á sínum snærum í myndinni; fyrrnefnda og þekktasta Robert De Niro, Charles Grodin, Dennis Farina og Joe Pantoliano ásamt Yaphet Kotto og John Ashton.
Yaphet Kotto er frábær sem FBI útsendarinn Agent Mosely. Dennis Farina er eitursvalur eins og alltaf sem mafíósi, hlutverk sem hann fer mjög vel. John Ashton leikur annan mannaveiðara sem er staðráðinn í að ná Jonathan af Jack, hlutverk sem erfitt er að klúðra þannig að hann fær enga gagnrýni á sig. Mér hefur verið í nöp við Joe Pantoliano frá því ég sá The Matrix fyrst, þar sem persóna hans svíkur Neo. Í þessari mynd svíkur persóna hans Jack „eiginlega“, að mínu mati pirrandi leikari en ekki reyndi mikið á hlutverk hans í myndinni.

Kvikmyndinni er óhætt að mæla með. Þetta er alvöru old-school hasar mynd, og ná nýjar hasar myndir ekki með tærnar þar sem þessi hefur hælana. Menn mega horfa á þessa og reyna að ná fram áhrifunum sem Martin Brest náði fram í þessari, áður en þeir fara að framleiða sorann sem streymir í bíó núna.
Rating:

Jæææja. Í dag er mánuður síðan ég bloggaði. Óvenju mikið hefur gerst á meðan.

Ég fór til London með Örnu. Yndisleg ferð. Bróðir hennar býr í úthverfi borgarinnar og við gistum hjá honum og konunni hans. Það var verslað mikið á þessum sex dögum og skoðað helstu túrista staðina. Buckingham höll er drasl, en Big Ben er alveg jafn kúl og á myndum. Neðanjarðarlestakerfið er snilld, helsti kosturinn við London. Ég náði að fullkomna plötusafn mitt í Virgin Megastore og His Master’s Voice.

Bíllinn minn „eyðilagðist“. Það var keyrt aftan á mig og ég dæmdur í 100% rétti. Það borgaði sig ekki að gera við hann þannig að ég fæ hann borgaðan, þannig að það er bara nýr bíll í næstu viku. Hægt er að sjá myndir HÉR.

Ég var kosinn formaður/ritstjóri Pro Et Contra, sem er skólablað í FB. Einnig er ég í markaðsnefnd með Örnu.

Ég fékk vinnu í Samskip. Verð að taka úr gámum í allt sumar.

Annars hefur ekkert annað gerst. Prófin nálgast og þar með kærkomið sumarfrí.

Eina flotta mynd í lokin. Mér liggur greinilega mikið á hjarta.

Strax og ég sá trailer úr Sunshine vissi ég að þetta væri mynd sem væri góð. En þegar ég sá að þetta var eftir Danny Boyle, sem leikstýrði 28 Days Later - leiðinlegustu mynd allra tíma, vissi ég að þetta yrði vafamál. Ég ákvað samt að láta slag standa.

Þar sem sólin er að deyja eru átta vísindamenn sendir út í geim, á flauginni Icarus II, til að fá endurlífga sólina með kjarnorkusprengju á stærð við Manhattan eyju, þar sem vetur hefur verið á jörðinni í rúm 50 ár. Það tekur geimflaugina um eitt og hálft ár að komast á leiðarenda. Fyrri flaugin, Icarus I, tókst ekki að klára sama verkefni sjö árum fyrr og hafði enginn á jörðu heyrt frá þeim í þessi sjö ár. Þegar Icarus II komst til Merkúr heyra þau boð berast til sín frá Icarus I; neyðarboð nánar tiltekið. Þau þurfa að ákveða hvort þau vilji reyna að bjarga áhöfn Icarus I eða halda mikilvægasta verkefni mannkynsins áfram.

Flestir leikaranna eru vel vanir. Rose Byrne lék frekar lítið hlutverk í myndinni - stýrimann geimskipsins, en þetta er ekki fyrsta sci-fi myndin sem hún leikur í því hún hefur leikið í Star Wars: Episode II og nú nýlegast í drama myndinni Marie Antoinette. Cliff Curtis (Collateral Damage og Training Day) lék lækni og sálfræðing Icarusar II og fór mjög vel með það hlutverk. Mace, vélvirkinn, leikinn af Chris Evans(Cellular og Fantastic 4), var frekar pirrandi persóna; stoltur og skapstór. Troy Garrity (Barbershop) tölvufræðing skipsins, og persóna hans er algjört fífl. Cillian Murphy (28 Days Later og Red Eye) eðlisfræðing skipsins, og var frábær í myndinni. Hiroyuki Sanada lék kaptein skipsins og var eitursvalur með skeggið sitt. Hann hefur einungis leikið í japönskum myndum fram að þessu.

Sunshine og myndin 28 Days Later skarta sama aðalleikara í báðum myndum, Cillian Murphy, sama leikstjóra, Danny Boyle, og sama handritshöfundi, Alex Garland. Einnig ætlar Rose Byrne að leika í 28 Weeks Later, framhaldi af 28 Days Later, þó enginn af fyrrnefndum komi að henni.

Myndin eru þrusugóð, vel leikin og henni vel leikstýrt. Myndatakan var geðveik og tónlistin kom fullkomlega saman við myndina, þessir tveir hlutir voru svo flottir að meira að segja ég tók eftir því. Það sem dró myndina niður var lélegt plott í seinni hluta hennar sem ég fer þó ekki nánar út í hér.
Rating: