MaggiDan.com

Isis og Aereogramme fá heiðurinn að fyrstu plötu vikunnar með In The Fishtank 14.

Það er hollenska útgáfufyrirtækið Konkurrent sem gefur diskinn út en eins og nafnið gefur til kynna er þetta fjórtándi diskurinn sem Konkurrent gefur út í In The Fishtank seríunni. Þekktastir fyrir þáttöku sína í röðinni eru líklegast Sonic Youth en þeir litu við árið 2002.

In The Fishtank virkar þannig að Konkurrent gefur, oftast tveimur hljómsveitum saman, tvo daga í stúdíói til að malla saman lög. Hljómsveitirnar fá algjörlega listrænt frelsi til að gera hvað sem þær vilja. Með því að sameina Isis og Aereogramme í stúdíói bjuggust forsvaramenn útgáfunnar við þungum og tregafullum post-metal/-rock á plötunni, enda er Aereogramme oftast nær nefnt í sömu andrá og Mogwai, Godspeed You Black Emperor! og Sigur Rós. Isis er í sömu „post“ stefnu, nema tekur það skrefinu lengra inn í metalinn og er í hópi með Neurosis, Pelican og Cult Of Luna.

Allavega, að disknum. Diskurinn er ekki nema þrjú lög en samt sem áður er hann ríflega 25 mínútur. Ég sem gallharður Isis aðdáandi á erfitt að segja hvar Isis endar og Aereogramme áhrifin koma inn í, og öfugt. Það verður samt að taka það með í dæmið að ég hef aldrei heyrt neitt með Aereogramme og hafði aldrei heyrt um þá fyrr en ég komst að því að þessi plata væri í bígerð.

Fyrsta lagið, Low Tide, er ríflega tíu mínútna langt og byggir allan tímann upp spennu og bíður maður eftir hámarki lagsins, en það kemur aldrei. Augljóst er að söngvari Aereogramme sér um sönginn og skilar hann honum af sér frábærlega. Ótrúlega gott lag, allavega nógu gott til að vera í topp tíu yfir mest spiluðu lögin á iPodnum.

Isis á greinilega heiðurinn af öðru lagi disksins, Delial, og er þetta eitthvað í líkingu við lögin á Celestial, nema á öskursins. Þungur undirleikur, söngurinn talaður og hvísl sem halda mætti að væru andsetin gera lagið svo töff. Ég þoli ekki Celestial diskinn en þetta lag er svo miklu, miklu svalara en allt gamla efnið með Isis. Þó er þetta sísta lagið á disknum, sem dæmi um hvað hin tvö eru fáránlega góð. Aaron Turner, Isis, syngur.

Stolen. Ég veit varla hvernig ég á að lýsa því öðruvísi en: hvalahljóð. Það byrjar á draumkenndum trommuslætti og léttum gítar með enn draumkenndari söng, svo fer það út í það sem svokallaðir tónlistaróvitar myndu kalla vind. Þetta lag gefur ansi góða mynd af því hvernig fólk sem veit ekki hvernig tónlist Sigur Rós spilar, myndi lýsa tónlistinni þeirra. Þegar fólk sem þekkir ekkert til Sigur Rósar en heldur samt að það sé sniðugt og reynir að lýsa tónlistinni þeirra og byrjar á syngja eins og það heldur að Jónsi syngi, syngja svona. Þrátt fyrir langa lengd lagsins, tíu og eitthvað mínútur, er það örskotsstund að líða.
Rating: