MaggiDan.com

Í fyrsta lagi: Blood Diamond er fokking snilld. Sökum þess að sumir voru ýmist búnir að sjá mynd sem áhugi var fyrir hendi að sjá, eða áhugaleysi var fyrir mynd, ákváðum við Arna og Stebbi að fara á Blood Diamond. Sökum góðs skaps örugglega ákváðum við að fara á hana í MMF-salinn. Nei, ekki mean mother fuckers eins og Frank brói er örugglega a hugsa, heldur Mjög Merkilegt Fólk. Betur þekktur sem VIP-salurinn. Allavega; Blood Diamond, Lazy-Boy, Sprite í tonnatali og stór bakki af nachos gerir hvaða kvöld sem er fulkomið. Hver hluturinn er hinum betri!
Blood Diamond er áhrifamikil mynd. Hún fjallar um borgarstyrjaldir í Afríku, risastóran blóðdemant og spillingu innan demantaheimsins. Svona mynd eins og Hótel Rúanda.
Í öðru lagi: Þetta! Á þetta að vera djók? STEF er gjörsamlega búið að tapa sér. Það eina sem þeir græða á svona máli er u.þ.b. 30 þúsund kall og heilan helling af leiðindum.

Í þriðja lagi: MotherLoad. Þessi leikur á hug minn og hjarta um mun gera það næstu dagana. Hvernig er ekki hægt að fíla námugröft, flottan bor sem hægt er að uppfæra og plánetuna Mars? Allir í MotherLoad!

Í fjórða lagi: Nú að spila: Mogwai - Killing All The Flies. Bahhh. ‘Nuff said. (Borið fram eins og Pacino talar í Scarface!)

Ég las grein í einhverju af fréttablöðunum um helgina um Netið. Umræðefnið var síður eins og YouTube, og niðurhal. Talað var um að kvikmynda- og tónlistargeirinn væri nú endanlega að tapa badaganum langa um ólöglegt niðurhal. Uppi eru núna hugsanir um það hjá plötufyrirtækjunum að “gefa” alla sína tónlist á Netinu. Semsé að bjóða upp á ókeypis löglegt niðurhal allra nýjustu platanna, sem og gömlu skildist mér, á Netinu. Eini hængur málsins er að til að geta hlustað á tónlistina þarftu að hlusta á auglýsingar á undan, eflaust á milli og eftir á líka, og græða þannig á þessu. Ekki “taka” peninginn okkar, heldur auglýsenda.
Kvikmyndafélögin eru í svipuðum hugleiðingum. Til að mynda eru Universal Studios með þrjá menn í fullri vinnu við að leita á síðum eins og YouTube og DailyMotion að höfundalagavernduðu efni frá þeim. Þeir sögðu að um leið og aðstandendur síðanna tækju myndböndin niður væri kominn annar notandi með þau seinna um daginn á síðuna. Fá þessar síður ásamt fleirum, fleiri en þúsund beiðnir á mánuði um að taka út myndbönd sem þeir eiga höfundarrétt á. Þetta sýnir bara að baráttan við almenninginn er að tapast.

Mér persónulega finnst þetta vera frábær leið til að selja margmiðlun. Séu hljómsveitirnar sjálfar þegar farnar að gera þetta ókeypis með fáein lög á MySpace er kominn tími breytinga. Þetta hvetur fólk til þess að ná í tónlist á löglegan hátt, þetta gerir manni auðveldara með að uppgötva hljómsveitir þegar það getur oft verið strembið að ná í eitthvað efni með sveitinni, þetta kerfi væri hreinlega snilld.

Og já, það er komin ný plata vikunnar. MSTRKRFT - The Looks.

Nú að spila: Derek And The Dominos - Keep On Growing.

MSTRKRFT varð til þegar Jesse F. Keeler úr Death From Above 1979 og Al-P, upptökustjóri, ákváðu að búa til danstónlistarhljómsveit.
Al-P var upptökustjóri einu breiðskífu Death From Above, I’m A Woman, You’re A Machine ásamt því að sjá um upptökur fyrir Black Cat 13, raftónlistarsveit sem Jesse var í frá 1998-2000, og Femme Fatele, sólóverkefni Jesses sem hann stofnaði þegar Black Cat 13 var að sundrast. Femme Fetale er augljóslega náskyld DFA1979, en það heyrir maður greinilega.
Ein ástæða þess að DFA1979 hætti var sú að Jesse vildi heldur einbeita sér að MSTRKRFT, en hann sagði einhvern tímann í viðtali að upphaflega hefði hann ætlað að einbeita sér að raftónlist.
Þannig varð MSTRKRFT til.
Raftónlistin virðist renna fyrrverandi DFA1979 meðlimum í blóðinu, en báðir eru þeir tengdir raftónlist núna. Sebastien Grainger er kominn í sólóverkefni sem spilar raftónlist og er ég nokkurn veginn búinn að rekja feril Jesses.

The Looks er fyrsta breiðskífa MSTRKRFT sem kom út 18. júlí 2006. Platan inniheldur átta laga danssprengjulög. Þetta er svo ógeðsega góður diskur að hann er einn sá mest spilaði á árinu 2006; þrátt fyrir það hversu seint ég eignaðist hann, en það var í september eða október.
Helsti galli plötunnar er hversu lík öll lögin eru, en þeir virðast bara fara eftir einni formúlu í lagasmíðum sínum. Öll lögin virðist maður hafa heyrt áður. Oftast er það þannig að svona diskar fá hrikalega útreið tónlistargagnrýnenda, sökum þess að þarna er ekkert nýtt í gangi, en þessi diskur er öðruvísi. Lögin eru öll alltof góð og grípandi. Lögin hafa eiginlega allt sem þarf, en þau vantar persónuleikann. Þó eru lög þarna sem hafa sinn sjarma og tek ég þá sem dæmi Paris og titillag plötunnar, The Looks. Einnig eru lög þarna sem gætu hafa verið samin af vélmennum en það eru lögin Street Justice og Work On You. Því miður er eitt sleppa-lag á disknum. Sleppa-lög eru lögin sem þú skiptir framhjá þegar þú hlustar á diskinn. She’s Good For Business er hreint út sagt óþolandi, ömurlegt lag. Sönglaglínan er einhver mest pirrandi sem ég þekki, þar með talin laglínan sem kórinn syngur í Power To The People með John Lennon.
Hvort sem þú ert hnakki eða rokkari, muntu standa þig að því að fíla þessa plötu ef þú hlustar á hana einu sinni. Það sem meira er að þú munt meira að segja ákveða uppáhaldslagið þitt á plötunni, strax við fyrstu hlustun.
Rating:

Þegar maður vinnur á stað með spilakössum sér maður augljóslega hverjir eru meira háðir kössunum en aðrir. Sumir fastagestir spila þarna oftar en aðrir. Aldursdreifingin er svo ótrúleg, ég hélt áður en ég tók eftir aldursdreifingunni að “viðskiptavinir” Háskóla Íslands væru unglingar. Síður en svo, og oftast er það fullorðna fólkið sem stundar þetta á Aktu Taktu, lang oftast meðan er verið að bíða eftir hamborgaranum. Gamlar konur og unglingar spila þetta jafn mikið, og unglingar spila þetta nú ekki lítið.

Einnig hef ég hugsað mjög mikið út í það hvernig þjóðfélagið myndi bregðast við ef Samtök Áhugafólks um Spilafíkn - burtséð frá því hvort þessi samtök séu til - ásamt Háskóla Íslands settu yrði upp áfengissjálfsali í nánast hverja sjoppu landsins. Þar sem einn eigandi spilakassanna er Samtök Áhugafólks um Áfengi finnst mér rétt að bera þetta saman. Hver er munurinn á spilakassa út í sjoppu fyrir spilafíkil eða áfengissjálfsala? Af hverju er áfengissýki mun viðurkenndari sjúkdómur en spilafíkn? Maður spyr sig.

Já, það er komið nýtt útlit á síðuna ásamt nýrri Plötu vikunnar.
Það sem er merkilegt við nýja útlitið er að þú ræður hvaða bakgrunn þú hefur á blogginu og velur þú einhver af litlu kössunum fyrir neðan MaggiDan.com.

Ég er búinn að skrá mig í þessa MySpace vitleysu. Ég persónulega skil ekki hvað er svona merkilegt við þetta. Viðmót síðunnar er óþægilegt og ég skil ekki hvað fólk sækist eftir á síðunni.

Annað er að ég skráði mig á síðu sem borgar fyrir greinaskrif, eða svona óbeint. Fyrir hverja heimsókn sem greinin fær fæ ég einhver sent. Það er ekki mikið en það safnast saman, þannig að nennið þið að smella á linkinn allavega einu sinni? Hér er linkurinn!

Allir hafa heyrt um dóparann Pete Doherty og hljómsveitir hans, The Libertines og Babyshambles, en því miður hafa fæstir heyrt í hljómsveitum hans. Sökum þess ætla ég að reyna að kynna aðra sveitina hans hér, The Libertines með samnefndum disk.

Þetta var annar diskurinn sem The Libertines sendir frá sér, en jafnframt sá seinasti sökum óreglu Petes. Þegar diskurinn var gefinn út var Pete ekki í bandinu, hann var ýmist inn eða útúr bandinu, en hann var bíðandi eftir dómi vegna eggvopns sem hann var með á sér eftir að hafa flúið úr meðferð úr Búdda-klaustri á Taílandi.
Tónlistin á disknum er allt frá hráu pönk rokki, Arbeit Macht Frei og þá sérstaklega Don’t Be Shy sem er versta lagið á disknum, að virkilega úthugsuðu rokki, The Ha Ha Wall, og að auðmeltu og útvarpsvænu rokki, Last Post On The Bugle og What Katie Did. Flest lögin er erfitt að finnast góð við fyrstu hlustanir en þau vaxa sífellt á.
Eitt það sem fer mest í taugarnar á fólki sem ekki kann að meta The Libertines er rödd Pete Dohertys en sumir segja að hann sé gjörsamlega ófær um að syngja, sem er að vissu leyti rétt. Hann syngur hryllilega illa með gjörsamlega útbrunni rödd eftir mikla drykkju og reykingar. Þó þeir líti út fyrir að vera skítsama um lífið og tilveruna lögðu þeir svo mikinn metnað í plötuna að upptökustjórinn Alan McGee, sem hefur unnið með fjölmörgum böndum, sagði The Libertines „the most extreme band I’ve worked with.“
Diskurinn fær góða dóma á flestum stærri tónlistargagnrýnendum, en það er 4/5 hjá All Music Guide, 7.1 hjá Pitchfork Media, 9/10 hjá NME, 4/5 hjá Q og 4/5 hjá Mojo.

Þrátt fyrir töluvert litlar vinsældir hafa The Libertines unnið inn fjölda viðurkenninga, m.a. fyrrnefnda dóma ásamt 4/5 fyrir fyrri plötu þeirra, Up The Bracket, hjá All Music Guide og 8.5/10 hjá Pitchfork Media. Árið 2004 voru þeir kosnir Band Ársins hjá NME þrátt fyrir að eina útgáfa þetta árið hafi verið ein smáskífa. Einnig unnu þeir hjá NME Tónleika Ársins árið 2003, en Pete spilaði á þeim tónleikum örfáum klukkustundum eftir að hafa verið sleppt úr fangelsi. Þess má einnig til gamans geta að myndin sem prýðir framhlið disksins The Libertines er tekin á akkúrat þeim tónleikum. Þeir eru líka á Topp 100 tónleika-lista Q eftir þriggja tónleika röð í desember 2003.

Vil ég líka benda áhugasömum á nýtt band Petes, Babyshambles, og á nýtt band Carl Barâts, sem var hinn aðalmaðurinn í bandinu, Dirty Pretty Things.
Rating:

Kæru lesendur,

Ég býð ykkur velkomna á nýja og glæsilega heimasíðu mína, www.maggidan.com. Því miður verður ekkert innflutningspartý í tilefni síðunnar, en ég mun reyna að vera meira virkur í skrifum en ég hef verið frá lokum júní ;). Ekki endilega í bloggum heldur einnig greinaskrifum, svo sem á kvikmyndir, diska eða hljómsveitir sem ég mun svo birta hér.
Að öðru, nú rétt í þessu var ég að koma heim úr ökuskóla tvö. Hann var alveg heilum helling skemmtilegri en ökuskóli eitt. Vanalega eru u.þ.b. 25-30 manns í tíma, en núna í kvöld var 61 manneskja í tíma og var það víst met. Fljótlega varð ólíft í stofunni sökum hita og lofleysis. Einnig hélt Freysi við manni félagsskap (hann á afmæli í apríl og er ‘89 :)).
Að mínu mati eru góðar blikur á lofti í sambandi við bílprófið, eftir helgi er haldið í ökutíma og svo kemur, vonandi seinna í janúar, bóklega- og verklega prófið sem auðvitað verður vonandi neglt niður. Og auðvitað er planið að vera allavega tveimur mánuðum á undan Möggu að fá bílprófið, en eins og alþjóð veit er hún nýkomin heim úr Nýja-Sjálandi svo hún hefur löglega afsökun fyrir bílprófsleysi.

Ég ætla svo aðeins að tjá mig um skólann. Þessi önn verður snilld. Ég skemmti mér konunglega fyrir jól, en þessi verður betri. Bara árshátíðin og sæludagarnir eru nóg til að gera þessa önn betri. Einnig er ég í fjölmiðlafræði 103 og með einhverri manneskju sem ég þekki eða hef kynnst í skólanum í hverjum einasta tíma, að ógleymdri Örnu sem flúði úr Marmarahöllinni yfir í gasklefamatsalinn.

Einnig vil ég benda á dálkinn „Plata vikunnar“, en honum bætti ég við nýlega. Þó er ég viss um að flestir hafi tekið eftir honum, þarna ætla ég að reyna að vera duglegur að setja inn efni.

Nú í spilun: Pelican - Automn Into Summer .

Isis og Aereogramme fá heiðurinn að fyrstu plötu vikunnar með In The Fishtank 14.

Það er hollenska útgáfufyrirtækið Konkurrent sem gefur diskinn út en eins og nafnið gefur til kynna er þetta fjórtándi diskurinn sem Konkurrent gefur út í In The Fishtank seríunni. Þekktastir fyrir þáttöku sína í röðinni eru líklegast Sonic Youth en þeir litu við árið 2002.

In The Fishtank virkar þannig að Konkurrent gefur, oftast tveimur hljómsveitum saman, tvo daga í stúdíói til að malla saman lög. Hljómsveitirnar fá algjörlega listrænt frelsi til að gera hvað sem þær vilja. Með því að sameina Isis og Aereogramme í stúdíói bjuggust forsvaramenn útgáfunnar við þungum og tregafullum post-metal/-rock á plötunni, enda er Aereogramme oftast nær nefnt í sömu andrá og Mogwai, Godspeed You Black Emperor! og Sigur Rós. Isis er í sömu „post“ stefnu, nema tekur það skrefinu lengra inn í metalinn og er í hópi með Neurosis, Pelican og Cult Of Luna.

Allavega, að disknum. Diskurinn er ekki nema þrjú lög en samt sem áður er hann ríflega 25 mínútur. Ég sem gallharður Isis aðdáandi á erfitt að segja hvar Isis endar og Aereogramme áhrifin koma inn í, og öfugt. Það verður samt að taka það með í dæmið að ég hef aldrei heyrt neitt með Aereogramme og hafði aldrei heyrt um þá fyrr en ég komst að því að þessi plata væri í bígerð.

Fyrsta lagið, Low Tide, er ríflega tíu mínútna langt og byggir allan tímann upp spennu og bíður maður eftir hámarki lagsins, en það kemur aldrei. Augljóst er að söngvari Aereogramme sér um sönginn og skilar hann honum af sér frábærlega. Ótrúlega gott lag, allavega nógu gott til að vera í topp tíu yfir mest spiluðu lögin á iPodnum.

Isis á greinilega heiðurinn af öðru lagi disksins, Delial, og er þetta eitthvað í líkingu við lögin á Celestial, nema á öskursins. Þungur undirleikur, söngurinn talaður og hvísl sem halda mætti að væru andsetin gera lagið svo töff. Ég þoli ekki Celestial diskinn en þetta lag er svo miklu, miklu svalara en allt gamla efnið með Isis. Þó er þetta sísta lagið á disknum, sem dæmi um hvað hin tvö eru fáránlega góð. Aaron Turner, Isis, syngur.

Stolen. Ég veit varla hvernig ég á að lýsa því öðruvísi en: hvalahljóð. Það byrjar á draumkenndum trommuslætti og léttum gítar með enn draumkenndari söng, svo fer það út í það sem svokallaðir tónlistaróvitar myndu kalla vind. Þetta lag gefur ansi góða mynd af því hvernig fólk sem veit ekki hvernig tónlist Sigur Rós spilar, myndi lýsa tónlistinni þeirra. Þegar fólk sem þekkir ekkert til Sigur Rósar en heldur samt að það sé sniðugt og reynir að lýsa tónlistinni þeirra og byrjar á syngja eins og það heldur að Jónsi syngi, syngja svona. Þrátt fyrir langa lengd lagsins, tíu og eitthvað mínútur, er það örskotsstund að líða.
Rating: