MaggiDan.com

Veikur aftur. Akkúrat sléttum mánuði eftir seinustu veikindi. Alveg er það magnað. Seinast var það þó útaf asnaskap í mér, en þó að mestum part útaf Lindu *blink blink* fyrir að gleyma peysunni minni þrisvar sinnum heima hjá mér, þannig að mér varð kalt á sautjánda júní.
Núna hins vegar hef ég ekkert heimskulegt gert. Þess vegna kenni ég Örnu um þetta. Mér finnst líklegasta skýringin sú að hún hafi smitað mig, þar sem mér dettur engin önnur ástæða í hug. Og þar að auki er þetta kannski ástæða til að minnast á hana í bloggi sem hún einmitt var að kvarta undan að ég gerði ekki, í gær. Kannski ekki besta tilefnið fyrir birtingu nafnisins síns, en birting engu að síður. Nei ég segi svona. Ég er með ömurlegt ónæmiskerfi. Samt er þetta nýtt low fyrir mig, hef yfirleitt meikað þrjá mánuði milli veikinda.
Betra er þó að ég er kominn undir 38°c sem þýðir að ég er kominn undir veikindamörk þannig að ég fór út í garð áðan í svona klukkutíma og fékk þetta heljarinnar far. Alright. Gigidy, gigidy, gigidy. Þannig að núna þarf ég að hoppa í sturtu, bera á mig sólaráburð og safna meiri brúnku.
Samt frekar vandræðalegt ef ég kem elgtanaður (elska þetta orð) í vinnuna á morgun… eftir að hafa legið veikur heima.

Nú að spila: Babyshambles - Fuck Forever.

Öhhh. Ég er alveg tómur í sambandi við blogg. Hef ekkert að segja frá og hef ekki þurft að segja frá neinu sérstöku í meira en mánuð.
Þó hef ég ætlað að blogga frá því á föstudaginn, en hef ekki komist í það, um grein sem ég las í Mogganum um tvær systur sem ég man ekki nafnið á. Greinin snerist um tvær fjórtán ára tvíburasystur sem voru tónlistarmenn og tilbáðu Hitler og hans hugsjónir. Mamma þeirra ól þær upp með þessum máta og var faðirinn víst íslenskur, auðvitað með Aría-gen í sér. Þær stöllur voru vinsælar í tónlistarbransanum og sungu um Hitler og mikilfengleika hans en eftir viðtal við þær í People Magazine þar sem fram komu skoðanir þeirra voru þær afbókaðar á risatónlistarhátíðir og og skemmta þær núna nánast eingöngu á nýnasista skemmtunum. Allavega boðskapur þessarar greinar var að rapparar sem rakka niður samkynhneigð og konur fá að skemmta á tónlistarhátíðum sem ekki snúast um hommahatur og þannig. Mjög góð grein. Allir að lesa hana. Fannst hún alveg ótrúlega merkileg útaf því hversu satt þetta er.

Og þar er sagan öll. Afsaka snöggan endi á sögunni um greinina en ég er að fara að sofa.

Nú að spila: Jet Black Joe - Sadness.

Nei, andskotinn. Ég trúi ekki að eitthvað plebbablogg með einhverri ömurlegri sögu hafi verið mitt hundraðasta blogg. Takk Jonni! Þetta er sem sagt blogg númer 101.
Þetta eru rúmlega 270 dagar sem ég hef verið að blogga, miðað við að þetta séu níu mánuðir, byrjaði í lok september, og hver mánuður sé 30 dagar. Það finnst mér ágætis afrakstur. Blogg á einum af hverjum tveimur komma sjö dögum.
Hahaha. Er að horfa á Skjá Einn og þar er gamalt myndband með Á Móti Sól og Magni RokkStjarna er þar með hár á kollinum. Frekar fyndið að sjá það.

Annars hef ég litlu frá að segja. 99 króna dagurinn í gær í Hagkaup og ég og mamma gerðum okkar besta til að hlaða remi-kexum, kanilsnúðum og möffins á 99 kall í körfuna, þannig að ég mun ekki þurfa að hafa áhyggjur af að eiga ekki næga kanilsnúða. Mmmmm.

Mamma átti afmæli í gær, orðin hálfrar aldargömul plús eitt ár og einn dagur núna. Til hamingju með það.

Einnig dó Syd Barret, mjög fyrrverandi forsprakki Pink Floyd, fyrir nokkrum dögum. Þó svo að ég fíli ekki efnið sem hann samdi fyrir Pink Floyd á hann auðvitað skilið virðingu. Hann „samdi“ einu plötuna sem ég hef heyrt að eigi séns í Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band með Bítlunum í þeim flokki, Psycadelic rock. Einnig tók ég eftir einu sem ég var að skoða núna. Engin af plötum Bítlanna þykir næiglega góð til að vera „AMG Pick“!
Farinn að borða eina af möffinsunum sem við keyptum í gær.

Nú að spila: Pelican - March Into The Sea.

Fyrir nokkrum vikum fór ég í ferðalag með Bjarka til Akureyrar. Það sem vakti athygli mína var að þegar Bjarki gerðist blindfullur var ómögulegt að fá hann til að sleikja á mér tærnar. Þetta olli smá reiði sem varð til þess að ég stakk tánum upp í hann. Ég hefði aldrei sagt neinum frá þessu ef ekki væri fyrir Jonna. Allavega, ég þarf að kaupa hárblásara og fara að horfa á nágranna minn. Meira síðar. Lifið heil.

Öhm. Ég veit að þetta sökkar. Þetta er e-r saga sem Jonni sendi mér og ég átti að breyta nöfnum og atburðum.

Bahh. Ég hef engu að segja frá. Seinustu viku verður líst svona. Ég vaknaði. Horfði á sjónvarp. Fór í vinnuna. Hitti krakkana. Fór að sofa. Helgin var þó öllu skárri. Vann að vísu en skemmtileg var hún eftir vinnu. Hitti krakkana á föstudagskvöldið. Þá var rúntað og sparkað í fólk. Hitti krakkana á laugardagskvöldið í afmæli hjá Lindu sem fór svo út í tívolíferð. Þar varð fólk veikt og ældi og það var ælt á suma. Svo í gærkvöldi var hóað í billiard kvöld meðal starfsfólks Hagkaups. Af fjórum leikjum sem ég keppti vann ég þrjá. Af þeim þremur vann ég þá alla þrjá á heppni. Annað hvort var svörtu skotið í rangt horn eða ég fékk óvenjulega hittnikrafta. Eftir það var labbað. LAAAAAAAAAANGT. Frá Faxafeni að Álfheimum. Frá Álfheimum í Fossvog, lengra en Pizza Hut er á Sprengisandi.
Haha. Ég var að gera mér grein fyrir hvað þetta er ógeðslega leiðinlegt blogg. Afsakið það.
Annars er ég í atvinnuleit, ef þið hafið eitthvað í huga fyrir mig hafið samband.
Og eitt enn. Hvert farið þið yfir Verslunarmannahelgina?

Nú að spila: The Libertines - Up The Bracket.

Vá. Versta vinnudegi allra tíma er loksins lokið.