MaggiDan.com

Guð hefur greinilega klikkað í hugmyndafræði sinni meðan hann hannaði mig. Lappirnar á mér eru handónýtar eftir helgina. Lengstu helgi lífs mín. Að vakna klukkan níu um helgar er eitthvað sem maðurinn á ekki að gera, það er heilagt og óvirðing fyrir helginni. Ég sveik helgina. Ég vann í nýju vinnunni minni. Nýju mest pirrandi vinnunni minni í heimi.
Ég misskildi konuna aðeins, ég sé um leikfangadeild og svo fékk tónlistardeildin að fljóta með. Þar sem Krakkabíó er bilað henda foreldrum börnunum sínum í leikfangadeildina meðan þau versla, mér til ómældrar ánægju. Ég fékk til að mynda að hlusta á “kakakakakakakakakakakakakaka” hljóð úr dótabyssu í allan dag ásamt “tjútjútjú” úr Star Wars byssum. Það er samt eiginlega aukaatriði miðað við Engilfríði andarunga, þriggja mínútna atriði sem er spilað aftur og aftur og aftur og aftur.
Kyssi, kyssi, kyssi, kyssi, knúsi, knús. Við endurnar erum ótrúlega sérstakar, nánast alveg einstakar.
Deyðu Engilfríður.
Svo eru trommur, Stubbarnir, píanó, munnharpa, harmonikka og maaargt fleiri sem gefur frá sér skemmtileg hljóð.

En þrátt fyrir að þetta hafi verið lengsta helgi sem ég hef upplifað er ég núna 15.000 krónum ríkari en á miðvikudaginn. Ljúft það. Bara um það bil tíu helgar í viðbót og þá er fartölvan komin. Farinn að læra.

Nú að spila: Maus - Kerfisbundin þrá.

Að ég skuli hafa svona húmor…

Þetta er klárlega fyndnasta “1337″ mynd sem ég hef séð.

Þetta var greinilega erfiðara en ég áætlaði. Enginn með allt rétt.
En annars skiptust stigin svona:

Kristjana var með 4 stig.
Robbi var með 2 stig.
Magga var með 1 stig.
Tinna var með 1 stig.
Þorsteinn var með 1 stig.
Viktor var með 0 stig.
Metþátttaka held ég bara.

Og setningarnar eru úr myndunum
1. Signs.
2. Scarie Movie 3.
3. Eyes Wide Shut.
4. A Beautiful Mind.
5. K-Pax.

Ég hef gaman að því að segja frá að Mania-spjallið er komið með 29 notendur og 132 innlegg á sýðuna (fyrir Þorstein) á aðeins fjórum dögum, slatta gott það. Og þið megið alveg vera dugleg við að láta orðið berast, eða spread the word eins og þeir segja í útlöndum.

Þó ég hafi hlustað á diskinn Hjálmar, með samnefndri hljómsveit, í mánuð núna og fílað hana í ca þrjá og hálfa viku rann það bara upp fyrir mér í gær hvað þessi diskur er rosalega mikið meistaraverk. Átti skyndileg uppgötvun á laginu Húsið Hrynur stærstan þátt í hugljómun minni. Lagið er svo óendanlega ótrúlega fullkomið að ég trúi því varla. Magnað, nú var einmitt að skiptast yfir á það. Ég elska núna í augnablikinu Hjálma meira en nokkru sinni fyrr. Ótrúlegt en satt, en ást mín á þeim gat aukist.

Þetta er komið gott. Ég þarf að læra, en ég ákvað að blogga í staðinn. Magnað hvað viljinn fer á mis við agann.

Nú að spila: Hjálmar - Húsið Hrynur.

Þetta er aftur alltsaman myndir sem eru í uppáhaldi hjá mér - nema númer tvö, og allt mjög góðar myndir - nema númer tvö.

1. Swing away Merrill. Merrill… swing away.
2. I have a dream.
What is your dream?
To have a dream.
3. Hmmm, tell me something, those two girls at the party last night. Did you, by any chance, happen to fuck them?
4. If we all go for the blonde and block each other, not a single one of us is going to get her. So then we go for her friends, but they will all give us the cold shoulder because no on likes to be second choice. But what if none of us goes for the blonde? We won’t get in each other’s way and we won’t insult the other girls. It’s the only way to win. It’s the only way we all get laid.
5. Let me tell you something, Mark. You humans, most of you, subscribe to this policy of an eye for an eye, a life for a life, which is known throughout the universe for its… stupidity.

Þá er það komið. Held þetta sé svolítið erfitt. Vona það allavega..
Nú að spila: Death From Above 1979 - Little Girl.

Ég lét loksins undan og sveik hinn innri mig og málstaðinn.

Ég fékk mér vinnu…………..

Já… Ég fékk mér vinnu hjá Hagkaupum Skeifunni. Peningaþörf farin að segja til sín. Mér þykir svo fyrir þessu, en ég fékk þó vinnu í deildinni sem ég hafði vonast eftir. Tónlistar- og DVD deildinni, þó fékk dótadeildin einnig að fljóta með. Ekkert slæmt það.

En já semsagt, ég kom og tæklaði atvinnuviðtalið. Hún spurði mig þessarra hefðbundnu spurninga og alltaf svaraði ég með minni bestu færni.
Ég er að vinna hvern fimmtudag og aðra hverja helgi, heldur ekki slæmt það. Nema að helgarnar hjá mér verða í rúst. Slæmt það.

Nú að spila: Decapitated - The Eye of Horus.

Slatta langt síðan ég bloggaði síðast, margt hefur gerst, en samt ekki mikið, á meðan. Hæst ber að nefna hinn yndislega þorramat sem maður fær því miður bara einu sinni á ári, og svo fékk ég heila átta í stærðfræðiprófi. Ég þarf að halda því við. Setja markið hærra en ég er vanur að setja það, rétt að slefa yfir. Þó það hafi hentað ágætlega hingað til verð ég að gera betur.

Annars hef ég verið með hnút í maganum, nánast samfellt, frá því á laugardaginn og hef ekki hugmynd um af hverju. Það er frekar óþægilegt.

Vonir mínar til þáttarins Rome brustu í gær þegar ég sá að þetta var ömurlegt. En þegar ég talaði um þætti minnti það mig á Nip/Tuck.. sem ég er farinn að horfa á. Bless

Nú að spila: Cult of Luna - Echoes.

Hér er það.

1. Liar Liar.
2. Back to the Future.
3. The Godfather: Part I.
4. Braveheart.
5. Ben-Hur.

Allt myndir sem ég hef séð neð Ben-Hur.

Nú að spila: John Lennon - Power to the People.

Já verið þið sæl kæru vinir hans Magga, ég fæ að vera gestabloggari í þetta skipti vegna sérstakrar óskar um að fá að gera kvóta-triviu úr kvikmyndum. Þetta eru allt myndir sem eru í miklu uppáhaldi hjá mér og ákvað að hafa þetta ekkert alltof erfitt, það virðist bara vera ég og Pokabjörninn sem geta eitthvað í þessum trivium hérna.

1. A: What the hell are you doing?
B: I’m kicking my ass! Do you mind?
2. A: Wait a minute, Doc, are you trying to tell me that my mother has got the hots for me?
B: Precisely.
3. Do you spend time with your family? Good. Because a man that doesn’t spend time with his family can never be a real man.
4. Before we let you leave, your commander must cross that field, present himself before this army, put his head between his legs, and kiss his own arse.
5. Your eyes are full of hate, forty-one. That’s good. Hate keeps a man alive.

Jæja, þá er þetta komið hjá mér. Allt snilldarmyndir þó ólíkar séu. Pís át litlu lömbin mín.

Kv. Robbi

Að kjósendur fái nú að ráða hverja þeir kjósa í borgarstjórnarkosningum er alveg algjörlega hneykslanlegt. Að þeir skuli fá að kjósa.

Núna eru allar kellingabeyglurnar sem komust ekki í það sæti sem þær buðu sig fram í alveg stjörnuvitlausar að þær hafi ekki verið kosnar! Að hugsa sér, nú er Garðabær ekki lengur Garðabær, heldur karlabær útaf þær voru ekki kosnar!
Konurnar lentu sumsé í fimmta til sjöunda sæti. Þær vilja láta endurraða listanum útaf þær náðu ekki kjöri. Á að endurraða listanum útaf konur náðu ekki kjöri? Það kallast kvenrétti, ekki jafnrétti. Þetta er algjörlega fáránlegt. Kjósendur hafa augljóslega greinilega sýnt hverjir þeir vilji að stjórni bænum. Þetta er rugl.

Nú að spila: Pink Floyd - Mother.

..í Bláfjöll hljómaði svo auðveldlega. Ég hef aldrei nokkurn tímann á ævi minni haft jafn rangt fyrir mér.

Ég vaknaði klukkan níu eldhress og hringdi í Bjarka og vakti hann. Stuttu seinna hringdi ég í Ásu og vakti hana líka. Löngu seinna hringdi ég aftur í Bjarka og vakti hann aftur. Eftir smá tíma var allt að verða til. Svo var haldið heim til Ásu að ná í dót og bera til Bjarka og eftir það upp í Bláfjöll.

Eftir mörg stór orð um að byrja á stóru brekkunni, sem ég ætlaði að byrja á jafnvel eftir að ég var kominn þangað, tókst Bjarka sem betur fer að snúa mér að litlu brekkunni. Miðað við gengi mitt í henni væri ég enn í hinni brekkunni ef ég hefði farið í hana. Fyrsta ferðin var vel sársaukafull og blaut og fékk ég að heyra það að ég “væri skemmtilega hvítur”.
Önnur ferðin var öllu skárri en þá náði ég nokkurn veginn taki á að bremsa, eitthvað sem hefði mátt koma í fyrstu ferðinni. En þessi var vel sársaukafull líka. Þarna sá ég brekkuna, það var snókoma í fyrstu ferðinni, og hugsaði að ég hefði frekar viljað hafa snjókomuna áfram.
Þriðju ferðina fór ég í barnabrekkuna, eitthvað sem ég myndi ekki vilja upplifa undir sextán ára aldri. Ferðin upp var þó öllu verri en ferðin niður, eftir að hafa sagt skoðun mína á aumingjum sem missa takið og detta í skálalyftu mátti ég auðvitað ekki detta né missa takið. Ég kom upp milli lífs og dauða, skjálfandi í löppunum og með engan mátt í höndunum, sem hefur ekki enn skilað sér, og datt niður uppá toppnum.
Þar sem röðin var svo löng nennti ég ekki í aðra ferð og ákvað að fara inní skála.

Við vorum svo sótt klukkan sex og héldum heim á leið. Ég hef sjaldan verið jafn ógeðslega þreyttur og sofnaði í bílnum á leiðinni heim.
Þetta hefði verið mun skemmtilegra hefði ég getað eitthvað, en ég skemmti mér þó ágætlega og get hugsað mér að gera þetta aftur, bara byrja í minni brekkum en eru þarna.

Nú að spila: Opeth - Closure.